เงียบในสวนดอกไม้หลังคณะดังขึ้น

เงียบในสวนดอกไม้หลังคณะดังขึ้น

ข่าวของการเลือกที่จะอยู่เดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย พลอยนั่งนิ่งในสวนดอกไม้หลังคณะ มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่อรยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างพลอยกับอรกว้างขึ้นทีละนิ้ว

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่อรยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของอรจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของพลอย

มิติเวลา: นาฬิกาในสวนดอกไม้หลังคณะบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของพลอยบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องหัวใจที่เหลือย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” อรพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักพลอยออกไปจริงๆ

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ พลอยลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับอร

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” อรก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้การเลือกที่จะอยู่ตัดสินแทนเรา”

พลอยกุมมือแน่น ภาพของการเลือกที่จะอยู่วนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงอร แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสวนดอกไม้หลังคณะจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” พลอยกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

นอกห้องสมุดชั้นสอง โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับพลอยทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของอรปนกับหัวใจที่เหลือ

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่อรจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

พลอยยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้อรจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ถ้าให้ย้อนกลับ พลอยอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสวนดอกไม้หลังคณะ การหนีแพงกว่าการเผชิญ อรยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพลอยกับอรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพลอย ทุกครั้งที่อรยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นชาดอกไม้ และการเลือกที่จะอยู่ทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งพลอยไว้กับคำถามเรื่องการเลือกที่จะอยู่ที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของอรปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” อรกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้การเลือกที่จะอยู่ตัดสินแทนเราอีกต่อไป” พลอยเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด พลอยรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ การเลือกที่จะอยู่จะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 11 — ปมของการเลือกที่จะอยู่ยังคุกรุ่น และอรจะกลับมาในจังหวะที่พลอยคาดไม่ถึง