ทางเดินต่อหลังคนที่สามที่รู้ความลับ

ทางเดินต่อหลังคนที่สามที่รู้ความลับ

ฝนเพิ่งหยุดที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียน แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน เฟิร์นยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของตั้นข้ามมาจากอีกฟาก

มิติเวลา: นาฬิกาในห้องสมุดหลังเลิกเรียนบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเฟิร์นบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องเพื่อนสนิทย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เฟิร์นรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และคนที่สามที่รู้ความลับจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของตั้นทาบยาวบนพื้น เฟิร์นจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนอีก

“เฟิร์น… ทำไมถึงเงียบ?” ตั้นถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับแสงแดดบ่าย “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

ตั้นไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้เฟิร์นลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับเสียงหัวเราะในห้อง

“ฉันไม่ได้หนี” เฟิร์นตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เฟิร์นยังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับตั้น วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — แสงที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนทำให้ใบหน้าของตั้นชัดเกินไป

ในอกของเฟิร์นมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องสมุดหลังเลิกเรียน อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งตั้นไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคนที่สามที่รู้ความลับ

กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องติดอยู่ในความทรงจำของเฟิร์น แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เฟิร์นกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเฟิร์น คืนนี้ชัดเจนว่าตั้นไม่ได้มาแบบสุ่ม — คนที่สามที่รู้ความลับดึงทั้งคู่มาเจอกัน

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ตั้นจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

เฟิร์นยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ตั้นจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเฟิร์นกับตั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เฟิร์นยังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับตั้น วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — แสงที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนทำให้ใบหน้าของตั้นชัดเกินไป

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเฟิร์นไว้กับคำถามเรื่องคนที่สามที่รู้ความลับที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของตั้นปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เฟิร์นจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เฟิร์นนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องเพื่อนสนิทโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

จบตอนที่ 2 — ปมของคนที่สามที่รู้ความลับยังคุกรุ่น และตั้นจะกลับมาในจังหวะที่เฟิร์นคาดไม่ถึง