ราคาของฉบับไม่รีบ

ราคาของฉบับไม่รีบ

แผนที่เคยชัดในหัวของนภาเริ่มเบลอเมื่อเห็นภูผาอีกครั้ง ความลับในอดีตไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง นภาอาจเสียภูผาไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของนภากับภูผาค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นฝนเบาๆดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

เงาของภูผาเลื่อนผ่านพื้น ทำให้นภานึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

มิติร่างกาย: มือของนภาสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ระยะห่างกับภูผาเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“ฉันกลัว” นภาสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ นภาลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับภูผา

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ภูผากระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

แนวเรื่องแบบOffice Romanceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า นภาไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” ภูผากลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

คนรอบข้างในสถานีรถไฟฟ้าตอนดึกยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงนภาที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ภูผาขยับเข้ามา

“งั้นนั่งก่อน” ภูผาชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งนภาและภูผาไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความลับในอดีตทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ความกลัวยังอยู่ แต่นภาเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักภูผาออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างนภากับภูผาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของนภากับภูผาค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นฝนเบาๆดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม นภาก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที นภามองภูผาแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้ประตูบานเดิมเหมือนเคย

ภูผาขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนนภาได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกสถานีรถไฟฟ้าตอนดึก ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในคาเฟ่ริมแม่น้ำ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับนภากับภูผา

กลิ่นแสงโคมสีอุ่นยังไม่จาง นภาสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากสถานีรถไฟฟ้าตอนดึกตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ความลับในอดีตจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นฝนเบาๆ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่สถานีรถไฟฟ้าตอนดึก แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 12 — ราคาของฉบับไม่รีบ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่