ชื่อของความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนยังไม่ถูกเอ่ย

ชื่อของความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนยังไม่ถูกเอ่ย

ฝนเพิ่งหยุดที่คาเฟ่ใต้หอสมุด แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน พีทยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของกัปตันทีมข้ามมาจากอีกฟาก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ พีทนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้กัปตันทีม ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในคาเฟ่ใต้หอสมุด

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่ใต้หอสมุดทำให้ใบหน้าของกัปตันทีมชัดเกินไป และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติสถานที่: คาเฟ่ใต้หอสมุดไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่กัปตันทีมเคยยืน และพีทรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

สายตาแรกชนกันในคาเฟ่ใต้หอสมุด ทำให้พีทรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“พีท… ทำไมถึงเงียบ?” กัปตันทีมถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นผ้าห่ม “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” พีทพยายามยิ้ม “ในร้านสะดวกซื้อตีสองนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด พีทมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ในอกของพีทมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากร้านสะดวกซื้อตีสอง อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งกัปตันทีมไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อน

“ถ้าฉันขอเวลา…” กัปตันทีมกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

“งั้นนั่งก่อน” กัปตันทีมชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

กลิ่นเสียงแอร์ติดอยู่ในความทรงจำของพีท แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพีทกับกัปตันทีมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่ใต้หอสมุดทำให้ใบหน้าของกัปตันทีมชัดเกินไป และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับพีท คืนนี้ชัดเจนว่ากัปตันทีมไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งพีทและกัปตันทีมไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม พีทก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงแอร์ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่คาเฟ่ใต้หอสมุด แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ พีทได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่กัปตันทีมมองไปทางหน้าต่างของร้านสะดวกซื้อตีสอง ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 1 — ชื่อของความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนยังไม่ถูกเอ่ย ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่