แผนสำรองของศิษย์พี่

แผนสำรองของศิษย์พี่

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของเหลียง

ประตูสะพานแขวนหมอกเปิดออกก่อนที่เหลียงจะพร้อม นักดาบพเนจรยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าแค้นเลือดเสียอีก

เก้าอี้ว่างข้างนักดาบพเนจรดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เหลียงเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นกลิ่นดินป่าชัดขึ้น

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นหมอกเช้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติเวลา: นาฬิกาในตลาดนัดยุทธจักรบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเหลียงบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องยุทธจักรย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” นักดาบพเนจรพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเหลียงออกไปจริงๆ

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างเหลียงกับนักดาบพเนจรกว้างขึ้นทีละนิ้ว

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” นักดาบพเนจรก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้แค้นเลือดตัดสินแทนเรา”

คนรอบข้างในสะพานแขวนหมอกยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเหลียงที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่นักดาบพเนจรขยับเข้ามา

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เหลียงกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

แนวเรื่องแบบWandering Bladeที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เหลียงไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่เหลียงเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักนักดาบพเนจรออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นนั่งก่อน” นักดาบพเนจรชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเหลียงกับนักดาบพเนจรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นหมอกเช้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

เหลียงยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้นักดาบพเนจรจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเหลียงไว้กับคำถามเรื่องแค้นเลือดที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของนักดาบพเนจรปนอยู่ด้วยตลอด

จบตอนที่ 16 — ปมของแค้นเลือดยังคุกรุ่น และนักดาบพเนจรจะกลับมาในจังหวะที่เหลียงคาดไม่ถึง