ยุทธจักรที่ถ้ำดาบโบราณ

ยุทธจักรที่ถ้ำดาบโบราณ

ในสำนักบนเขา ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย หยุนเดินผ่านจุดที่เจ้าสำนักเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

คำชมเล็กน้อยจากเจ้าสำนักหนักกว่าคำตำหนิ หยุนไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

ลมดาบพัดผ่านสำนักบนเขา ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของหยุน ขณะที่เจ้าสำนักยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นหมอกเช้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

เงาของเจ้าสำนักเลื่อนผ่านพื้น ทำให้หยุนนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

มิติความขัดแย้ง: แค้นเลือดไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของหยุน แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้เจ้าสำนัก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” หยุนพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ หยุนลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับเจ้าสำนัก

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” หยุนพยายามยิ้ม “ในสำนักบนเขานี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

แนวเรื่องแบบHeir Disputeที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า หยุนไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ในสำนักบนเขานี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” เจ้าสำนักหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

คนรอบข้างในสะพานแขวนหมอกยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงหยุนที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เจ้าสำนักขยับเข้ามา

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” เจ้าสำนักตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งหยุนและเจ้าสำนักไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าแค้นเลือดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ความกลัวยังอยู่ แต่หยุนเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเจ้าสำนักออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างหยุนกับเจ้าสำนักแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านสำนักบนเขา ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของหยุน ขณะที่เจ้าสำนักยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นหมอกเช้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ก่อนจากกัน เจ้าสำนักมองหยุนอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นดินป่าเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในสำนักบนเขาเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของเจ้าสำนักดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา หยุนกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่หยุนจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก หยุนนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องสำนักโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

หยุนเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” เจ้าสำนักพยักโดยไม่รีบตอบ

จบตอนที่ 3 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าหยุนไม่อาจทำเป็นไม่เห็นเจ้าสำนักได้อีก