จดหมายที่ถูกพับทิ้งในถ้ำดาบโบราณ

จดหมายที่ถูกพับทิ้งในถ้ำดาบโบราณ

แผนที่เคยชัดในหัวของหยุนเริ่มเบลอเมื่อเห็นเจ้าสำนักอีกครั้ง แค้นเลือดไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ หยุนนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เจ้าสำนัก ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในถ้ำดาบโบราณ

ลมดาบพัดผ่านสำนักบนเขา ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของหยุน ขณะที่เจ้าสำนักยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นกลิ่นดินป่าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติร่างกาย: มือของหยุนสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในสำนักบนเขา ระยะห่างกับเจ้าสำนักเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง หยุนอาจเสียเจ้าสำนักไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฉันกลัว” หยุนสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เจ้าสำนักกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

เงาของเจ้าสำนักเลื่อนผ่านพื้น ทำให้หยุนนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แนวเรื่องแบบHeir Disputeที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า หยุนไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” เจ้าสำนักกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

“งั้นนั่งก่อน” เจ้าสำนักชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

คนรอบข้างในถ้ำดาบโบราณยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงหยุนที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เจ้าสำนักขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างหยุนกับเจ้าสำนักแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านสำนักบนเขา ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของหยุน ขณะที่เจ้าสำนักยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นกลิ่นดินป่าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่หยุนเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเจ้าสำนักออกไปโดยไม่จำเป็น

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งหยุนและเจ้าสำนักไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าแค้นเลือดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม หยุนก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที หยุนมองเจ้าสำนักแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้หุบเขาเหมือนเคย

เจ้าสำนักขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนหยุนได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกถ้ำดาบโบราณ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในสำนักบนเขา เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับหยุนกับเจ้าสำนัก

จบตอนที่ 9 — จดหมายที่ถูกพับทิ้งในถ้ำดาบโบราณ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่