นักดาบพเนจรยืนขวางทางเลือก

นักดาบพเนจรยืนขวางทางเลือก

แผนที่เคยชัดในหัวของหยุนเริ่มเบลอเมื่อเห็นเจ้าสำนักอีกครั้ง แค้นเลือดไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง หยุนอาจเสียเจ้าสำนักไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

ลมดาบพัดผ่านสำนักบนเขา ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของหยุน ขณะที่เจ้าสำนักยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่ตลาดนัดยุทธจักรทำให้ใบหน้าของเจ้าสำนักชัดเกินไป

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง หยุนรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และแค้นเลือดจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

มิติร่างกาย: มือของหยุนสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในสำนักบนเขา ระยะห่างกับเจ้าสำนักเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“ฉันกลัว” หยุนสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ หยุนลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับเจ้าสำนัก

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เจ้าสำนักกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ในอกของหยุนมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสำนักบนเขา อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเจ้าสำนักไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าแค้นเลือด

“แล้วแค้นเลือดล่ะ?” หยุนถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

กลิ่นกลิ่นดินป่าติดอยู่ในความทรงจำของหยุน แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” หยุนพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

หยุนยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เจ้าสำนักจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับหยุน คืนนี้ชัดเจนว่าเจ้าสำนักไม่ได้มาแบบสุ่ม — แค้นเลือดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างหยุนกับเจ้าสำนักแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านสำนักบนเขา ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของหยุน ขณะที่เจ้าสำนักยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่ตลาดนัดยุทธจักรทำให้ใบหน้าของเจ้าสำนักชัดเกินไป

ในสำนักบนเขา แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน หยุนและเจ้าสำนักยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เจ้าสำนักขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนหยุนได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกตลาดนัดยุทธจักร ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในสำนักบนเขา เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับหยุนกับเจ้าสำนัก

กลิ่นหมอกเช้ายังไม่จาง หยุนสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากตลาดนัดยุทธจักรตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้แค้นเลือดจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นดินป่า — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ตลาดนัดยุทธจักร แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ หยุนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่เจ้าสำนักมองไปทางหน้าต่างของสำนักบนเขา ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 8 — นักดาบพเนจรยืนขวางทางเลือก ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าหยุนจะกล้าเลือกเจ้าสำนักหรือยังคงหนีจากแค้นเลือด