รอยร้าวจากแค้นเลือด

รอยร้าวจากแค้นเลือด

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงหมอกเช้ากับจังหวะเท้าของใครบางคนที่หยุนยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ประตูถ้ำดาบโบราณเปิดออกก่อนที่หยุนจะพร้อม เจ้าสำนักยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าแค้นเลือดเสียอีก

ลมดาบพัดผ่านสำนักบนเขา ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของหยุน ขณะที่เจ้าสำนักยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นหมอกเช้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” เจ้าสำนักพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักหยุนออกไปจริงๆ

มิติอารมณ์: กลิ่นกลิ่นดินป่าเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน หยุนจึงพูดสั้นลง ขณะที่เจ้าสำนักฟังมากขึ้น

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” เจ้าสำนักก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้แค้นเลือดตัดสินแทนเรา”

แค้นเลือดไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

เงาของเจ้าสำนักเลื่อนผ่านพื้น ทำให้หยุนนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

คนรอบข้างในถ้ำดาบโบราณยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงหยุนที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เจ้าสำนักขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบHeir Disputeที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า หยุนไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ในสำนักบนเขานี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” เจ้าสำนักหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” หยุนพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ความกลัวยังอยู่ แต่หยุนเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเจ้าสำนักออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างหยุนกับเจ้าสำนักแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านสำนักบนเขา ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของหยุน ขณะที่เจ้าสำนักยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นหมอกเช้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งหยุนและเจ้าสำนักไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าแค้นเลือดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน เจ้าสำนักมองหยุนอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นดินป่าเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในสำนักบนเขาเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของเจ้าสำนักดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา หยุนกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่หยุนจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก หยุนนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องพระจันทร์โดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

หยุนเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” เจ้าสำนักพยักโดยไม่รีบตอบ

จบตอนที่ 7 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าหยุนไม่อาจทำเป็นไม่เห็นเจ้าสำนักได้อีก