เมื่อสำนักเริ่มมีราคา

เมื่อสำนักเริ่มมีราคา

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงกลิ่นดินป่ากับจังหวะเท้าของใครบางคนที่หยุนยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ข่าวของแค้นเลือดเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย หยุนนั่งนิ่งในสำนักบนเขา มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่เจ้าสำนักยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

ลมดาบพัดผ่านสำนักบนเขา ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของหยุน ขณะที่เจ้าสำนักยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” เจ้าสำนักพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักหยุนออกไปจริงๆ

มิติสถานที่: สำนักบนเขาไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่เจ้าสำนักเคยยืน และหยุนรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” เจ้าสำนักก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้แค้นเลือดตัดสินแทนเรา”

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างหยุนกับเจ้าสำนักกว้างขึ้นทีละนิ้ว

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเจ้าสำนักจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของหยุน

นอกสำนักบนเขา โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับหยุนทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเจ้าสำนักปนกับพระจันทร์

หยุนกุมมือแน่น ภาพของแค้นเลือดวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเจ้าสำนัก แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสำนักบนเขาจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” หยุนกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เจ้าสำนักจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ถ้าให้ย้อนกลับ หยุนอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสำนักบนเขา การหนีแพงกว่าการเผชิญ เจ้าสำนักยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างหยุนกับเจ้าสำนักแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านสำนักบนเขา ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของหยุน ขณะที่เจ้าสำนักยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

หยุนยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เจ้าสำนักจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งหยุนไว้กับคำถามเรื่องแค้นเลือดที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเจ้าสำนักปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เจ้าสำนักกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้แค้นเลือดตัดสินแทนเราอีกต่อไป” หยุนเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด หยุนรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ แค้นเลือดจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 6 — ปมของแค้นเลือดยังคุกรุ่น และเจ้าสำนักจะกลับมาในจังหวะที่หยุนคาดไม่ถึง