ทางที่มิระไม่อยากเลือก

ทางที่มิระไม่อยากเลือก

แผนที่เคยชัดในหัวของมิระเริ่มเบลอเมื่อเห็นเจ้าชายเงาอีกครั้ง คำสาปที่เลือกคนผิดไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

มิติสถานที่: วิหารหินโบราณไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่เจ้าชายเงาเคยยืน และมิระรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

เงาของเจ้าชายเงาเลื่อนผ่านพื้น ทำให้มิระนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของเจ้าชายเงาทาบยาวบนพื้น มิระจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ป่าที่ไม่มีในแผนที่อีก

“ฉันกลัว” มิระสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง มิระอาจเสียเจ้าชายเงาไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เจ้าชายเงากระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้เจ้าชายเงา — กลิ่นกลิ่นโอโซนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบCursed Bondที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า มิระไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในวิหารหินโบราณยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงมิระที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เจ้าชายเงาขยับเข้ามา

“ถ้าฉันขอเวลา…” เจ้าชายเงากลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

ความกลัวยังอยู่ แต่มิระเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเจ้าชายเงาออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นนั่งก่อน” เจ้าชายเงาชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งมิระและเจ้าชายเงาไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำสาปที่เลือกคนผิดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมิระกับเจ้าชายเงาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้เจ้าชายเงา — กลิ่นกลิ่นโอโซนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม มิระก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที มิระมองเจ้าชายเงาแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้ราชินีเหมือนเคย

เจ้าชายเงาขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนมิระได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกวิหารหินโบราณ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในป่าที่ไม่มีในแผนที่ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับมิระกับเจ้าชายเงา

กลิ่นเสียงปีกมังกรยังไม่จาง มิระสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากวิหารหินโบราณตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำสาปที่เลือกคนผิดจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นโอโซน — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่วิหารหินโบราณ แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 17 — ทางที่มิระไม่อยากเลือก ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่