เงียบในห้องสมุดหลังเลิกเรียนดังขึ้น

เงียบในห้องสมุดหลังเลิกเรียนดังขึ้น

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงเสียงหัวเราะในห้องกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่เก้ายังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ประตูห้องสมุดหลังเลิกเรียนเปิดออกก่อนที่เก้าจะพร้อม จีจี้ยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนเสียอีก

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับจีจี้ วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” จีจี้พูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเก้าออกไปจริงๆ

มิติเวลา: นาฬิกาในห้องสมุดหลังเลิกเรียนบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเก้าบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องห้องชมรมย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” จีจี้ก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนตัดสินแทนเรา”

เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

เงาของจีจี้เลื่อนผ่านพื้น ทำให้เก้านึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

คนรอบข้างในห้องสมุดหลังเลิกเรียนยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเก้าที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่จีจี้ขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบSingle Parentที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เก้าไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” จีจี้กลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

“งั้นนั่งก่อน” จีจี้ชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ความกลัวยังอยู่ แต่เก้าเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักจีจี้ออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเก้ากับจีจี้แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับจีจี้ วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงหัวเราะในห้องดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเก้าและจีจี้ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม เก้าก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด เก้ารู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 10 — เงียบในห้องสมุดหลังเลิกเรียนดังขึ้น ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่