บทใหม่ของเก้า

บทใหม่ของเก้า

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เก้ารู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และคำโกหกเพื่อปกป้องจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ฝนเพิ่งหยุดที่ดาดฟ้าโรงเรียน แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน เก้ายืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของจีจี้ข้ามมาจากอีกฟาก

เก้าอี้ว่างข้างจีจี้ดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เก้าเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียนชัดขึ้น

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ดาดฟ้าโรงเรียนกับจีจี้ วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — แสงที่ดาดฟ้าโรงเรียนทำให้ใบหน้าของจีจี้ชัดเกินไป

มิติความขัดแย้ง: คำโกหกเพื่อปกป้องไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของเก้า แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้จีจี้

“เก้า… ทำไมถึงเงียบ?” จีจี้ถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงกริ่งโรงเรียน “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

จีจี้ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้เก้าลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกลิ่นดินหลังฝน

“ฉันไม่ได้หนี” เก้าตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

กลิ่นกลิ่นดินหลังฝนติดอยู่ในความทรงจำของเก้า แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“แล้วคำโกหกเพื่อปกป้องล่ะ?” เก้าถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ในอกของเก้ามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องสมุดหลังเลิกเรียน อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งจีจี้ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำโกหกเพื่อปกป้อง

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเก้า คืนนี้ชัดเจนว่าจีจี้ไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำโกหกเพื่อปกป้องดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” จีจี้ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเก้ากับจีจี้แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ดาดฟ้าโรงเรียนกับจีจี้ วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — แสงที่ดาดฟ้าโรงเรียนทำให้ใบหน้าของจีจี้ชัดเกินไป

เก้ายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้จีจี้จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในห้องสมุดหลังเลิกเรียน แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เก้าและจีจี้ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

จีจี้ขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเก้าได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกดาดฟ้าโรงเรียน ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในห้องสมุดหลังเลิกเรียน เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเก้ากับจีจี้

กลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียนยังไม่จาง เก้าสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากดาดฟ้าโรงเรียนตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำโกหกเพื่อปกป้องจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 2 — บทใหม่ของเก้า ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเก้าจะกล้าเลือกจีจี้หรือยังคงหนีจากคำโกหกเพื่อปกป้อง