ทางตันที่สนามเชียร์

ทางตันที่สนามเชียร์

ข่าวของคำโกหกเพื่อปกป้องเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย เก้านั่งนิ่งในห้องสมุดหลังเลิกเรียน มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่จีจี้ยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

มิติความขัดแย้ง: คำโกหกเพื่อปกป้องไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของเก้า แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้จีจี้

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของจีจี้จางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเก้า

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของจีจี้ทาบยาวบนพื้น เก้าจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนอีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” จีจี้พูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเก้าออกไปจริงๆ

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างเก้ากับจีจี้กว้างขึ้นทีละนิ้ว

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” จีจี้ก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คำโกหกเพื่อปกป้องตัดสินแทนเรา”

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับจีจี้ วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงกริ่งโรงเรียน

เก้ากุมมือแน่น ภาพของคำโกหกเพื่อปกป้องวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงจีจี้ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในห้องสมุดหลังเลิกเรียนจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกร้านน้ำใต้หอ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเก้าทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของจีจี้ปนกับเพื่อนสนิท

“แล้วคำโกหกเพื่อปกป้องล่ะ?” เก้าถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ถ้าให้ย้อนกลับ เก้าอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในห้องสมุดหลังเลิกเรียน การหนีแพงกว่าการเผชิญ จีจี้ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เก้าพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

เก้ายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้จีจี้จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเก้ากับจีจี้แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับจีจี้ วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงกริ่งโรงเรียน

ในห้องสมุดหลังเลิกเรียน แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เก้าและจีจี้ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เก้าได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่จีจี้มองไปทางหน้าต่างของห้องสมุดหลังเลิกเรียน ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในห้องสมุดหลังเลิกเรียนเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของจีจี้ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เก้ากลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เก้าจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เก้านึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องเพื่อนสนิทโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

จบตอนที่ 6 — ทางตันที่สนามเชียร์ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเก้าจะกล้าเลือกจีจี้หรือยังคงหนีจากคำโกหกเพื่อปกป้อง