จดหมายที่ถูกพับทิ้งในสวนดอกไม้หลังคณะ

จดหมายที่ถูกพับทิ้งในสวนดอกไม้หลังคณะ

แผนที่เคยชัดในหัวของเบลล์เริ่มเบลอเมื่อเห็นฟ้าอีกครั้ง คำนิยามของมิตรภาพไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เบลล์อาจเสียฟ้าไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องสมุดชั้นสองทำให้ใบหน้าของฟ้าชัดเกินไป และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เบลล์รู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และคำนิยามของมิตรภาพจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

มิติร่างกาย: มือของเบลล์สั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในคาเฟ่เก่าในซอย ระยะห่างกับฟ้าเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“ฉันกลัว” เบลล์สารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เบลล์ลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับฟ้า

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ฟ้ากระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ในอกของเบลล์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากคาเฟ่เก่าในซอย อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งฟ้าไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำนิยามของมิตรภาพ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เบลล์กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วติดอยู่ในความทรงจำของเบลล์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“งั้นนั่งก่อน” ฟ้าชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

เบลล์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ฟ้าจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเบลล์ คืนนี้ชัดเจนว่าฟ้าไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำนิยามของมิตรภาพดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเบลล์กับฟ้าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเบลล์ ทุกครั้งที่ฟ้ายิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — แสงที่ห้องสมุดชั้นสองทำให้ใบหน้าของฟ้าชัดเกินไป และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเบลล์ไว้กับคำถามเรื่องคำนิยามของมิตรภาพที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของฟ้าปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เบลล์จะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 18 — ปมของคำนิยามของมิตรภาพยังคุกรุ่น และฟ้าจะกลับมาในจังหวะที่เบลล์คาดไม่ถึง