ฟ้าฝึกไม่มองนักโบราณคดี

ฟ้าฝึกไม่มองนักโบราณคดี

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงกลิ่นดินเปียกกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่ฟ้ายังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ในเมืองท่าฝนตก ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย ฟ้าเดินผ่านจุดที่นักโบราณคดีเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ไม่มีชื่อไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อนักโบราณคดีเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ซากเรือเก่าทำให้ใบหน้าของนักโบราณคดีชัดเกินไป

“อย่ามองฉันแบบนั้น” ฟ้าพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงแมลงราตรีเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน ฟ้าจึงพูดสั้นลง ขณะที่นักโบราณคดีฟังมากขึ้น

“ฉันไม่ได้หนี” ฟ้าตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

บทสนทนาเล็กๆ ในซากเรือเก่ากลายเป็นไม่มีชื่อที่กดทับความเงียบ ฟ้าพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของนักโบราณคดีจับความสั่นได้ทุกครั้ง

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง ฟ้ารู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และแผนที่ที่ขาดมุมจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

กลิ่นกลิ่นดินเปียกติดอยู่ในความทรงจำของฟ้า แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของฟ้ามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากเมืองท่าฝนตก อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งนักโบราณคดีไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าแผนที่ที่ขาดมุม

“แล้วแผนที่ที่ขาดมุมล่ะ?” ฟ้าถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” นักโบราณคดีตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับฟ้า คืนนี้ชัดเจนว่านักโบราณคดีไม่ได้มาแบบสุ่ม — แผนที่ที่ขาดมุมดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฟ้ากับนักโบราณคดีแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ไม่มีชื่อไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อนักโบราณคดีเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ซากเรือเก่าทำให้ใบหน้าของนักโบราณคดีชัดเกินไป

ฟ้ายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้นักโบราณคดีจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในเมืองท่าฝนตก แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน ฟ้าและนักโบราณคดียังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

นักโบราณคดีขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนฟ้าได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกซากเรือเก่า ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในเมืองท่าฝนตก เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับฟ้ากับนักโบราณคดี

กลิ่นเสียงแมลงราตรียังไม่จาง ฟ้าสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากซากเรือเก่าตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้แผนที่ที่ขาดมุมจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นดินเปียก — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ซากเรือเก่า แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ ฟ้าได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่นักโบราณคดีมองไปทางหน้าต่างของเมืองท่าฝนตก ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 4 — ฟ้าฝึกไม่มองนักโบราณคดี ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าฟ้าจะกล้าเลือกนักโบราณคดีหรือยังคงหนีจากแผนที่ที่ขาดมุม