บทใหม่ของเก้า

บทใหม่ของเก้า

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงแสงแดดบ่ายกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่เก้ายังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นแสงแดดบ่าย เก้ายังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากเฟิร์น คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่สนามเชียร์กับเฟิร์น วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นแสงแดดบ่ายดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

“เก้า… ทำไมถึงเงียบ?” เฟิร์นถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงกริ่งโรงเรียน “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียนเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน เก้าจึงพูดสั้นลง ขณะที่เฟิร์นฟังมากขึ้น

“ฉันไม่ได้หนี” เก้าตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เฟิร์นไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้เก้าลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับแสงแดดบ่าย

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของเก้า

คนรอบข้างในสนามเชียร์ยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเก้าที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เฟิร์นขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบOffice Romanceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เก้าไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“แล้วเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนล่ะ?” เก้าถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เก้าพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ความกลัวยังอยู่ แต่เก้าเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเฟิร์นออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเก้ากับเฟิร์นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่สนามเชียร์กับเฟิร์น วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นแสงแดดบ่ายดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

เก้ายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เฟิร์นจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในดาดฟ้าโรงเรียน แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เก้าและเฟิร์นยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เก้าเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” เฟิร์นพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” เฟิร์นถามเสียงเบา เก้าตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เฟิร์นกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เก้าเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด เก้ารู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

เฟิร์นขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเก้าได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

จบตอนที่ 2 — บทใหม่ของเก้า ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเก้าจะกล้าเลือกเฟิร์นหรือยังคงหนีจากเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อน