ทางที่นักสืบเคนไม่อยากเลือก

ทางที่นักสืบเคนไม่อยากเลือก

แผนที่เคยชัดในหัวของนักสืบเคนเริ่มเบลอเมื่อเห็นผู้ต้องสงสัยอีกครั้ง ลายนิ้วมือปลอมไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

มิติความขัดแย้ง: ลายนิ้วมือปลอมไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของนักสืบเคน แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้ผู้ต้องสงสัย

เงาของผู้ต้องสงสัยเลื่อนผ่านพื้น ทำให้นักสืบเคนนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของผู้ต้องสงสัยทาบยาวบนพื้น นักสืบเคนจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องชันสูตรอีก

“ฉันกลัว” นักสืบเคนสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง นักสืบเคนอาจเสียผู้ต้องสงสัยไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ผู้ต้องสงสัยกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

หลักฐานชิ้นเล็กในสถานีตำรวจย่านเก่าไม่เข้ากับคำให้การ นักสืบเคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่ผู้ต้องสงสัยดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นเสียงพิมพ์ดีดดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบUnreliable Witnessที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า นักสืบเคนไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในสถานีตำรวจย่านเก่ายังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงนักสืบเคนที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ผู้ต้องสงสัยขยับเข้ามา

“ในห้องชันสูตรนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ผู้ต้องสงสัยหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

ความกลัวยังอยู่ แต่นักสืบเคนเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักผู้ต้องสงสัยออกไปโดยไม่จำเป็น

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” นักสืบเคนพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งนักสืบเคนและผู้ต้องสงสัยไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าลายนิ้วมือปลอมทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างนักสืบเคนกับผู้ต้องสงสัยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในสถานีตำรวจย่านเก่าไม่เข้ากับคำให้การ นักสืบเคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่ผู้ต้องสงสัยดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นเสียงพิมพ์ดีดดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ก่อนจากกัน ผู้ต้องสงสัยมองนักสืบเคนอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงพิมพ์ดีดเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในห้องชันสูตรเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของผู้ต้องสงสัยดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา นักสืบเคนกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่นักสืบเคนจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 12 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่านักสืบเคนไม่อาจทำเป็นไม่เห็นผู้ต้องสงสัยได้อีก