ใต้กลิ่นกาแฟสำนักงานในสถานีตำรวจย่านเก่า

ใต้กลิ่นกาแฟสำนักงานในสถานีตำรวจย่านเก่า

ในห้องชันสูตร ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย นักสืบเคนเดินผ่านจุดที่ผู้ต้องสงสัยเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ นักสืบเคนนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ผู้ต้องสงสัย ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในสถานีตำรวจย่านเก่า

หลักฐานชิ้นเล็กในสถานีตำรวจย่านเก่าไม่เข้ากับคำให้การ นักสืบเคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่ผู้ต้องสงสัยดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นแฟ้มคดีกองสูงดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติความขัดแย้ง: ลายนิ้วมือปลอมไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของนักสืบเคน แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้ผู้ต้องสงสัย

บทสนทนาเล็กๆ ในสถานีตำรวจย่านเก่ากลายเป็นหายไปที่กดทับความเงียบ นักสืบเคนพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของผู้ต้องสงสัยจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“อย่ามองฉันแบบนั้น” นักสืบเคนพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“ฉันไม่ได้หนี” นักสืบเคนตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของนักสืบเคน

แนวเรื่องแบบUnreliable Witnessที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า นักสืบเคนไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“แล้วลายนิ้วมือปลอมล่ะ?” นักสืบเคนถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” นักสืบเคนพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

คนรอบข้างในสถานีตำรวจย่านเก่ายังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงนักสืบเคนที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ผู้ต้องสงสัยขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างนักสืบเคนกับผู้ต้องสงสัยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในสถานีตำรวจย่านเก่าไม่เข้ากับคำให้การ นักสืบเคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่ผู้ต้องสงสัยดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นแฟ้มคดีกองสูงดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่นักสืบเคนเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักผู้ต้องสงสัยออกไปโดยไม่จำเป็น

นักสืบเคนยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ผู้ต้องสงสัยจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในห้องชันสูตร แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน นักสืบเคนและผู้ต้องสงสัยยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

จบตอนที่ 4 — ใต้กลิ่นกาแฟสำนักงานในสถานีตำรวจย่านเก่า ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่านักสืบเคนจะกล้าเลือกผู้ต้องสงสัยหรือยังคงหนีจากลายนิ้วมือปลอม