แผนสำรองของภูผา

แผนสำรองของภูผา

ประตูคอนโดย่านอารีย์เปิดออกก่อนที่ปริมจะพร้อม วินยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าหน้าที่ที่ขวางทางใจเสียอีก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ ปริมนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้วิน ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในคอนโดย่านอารีย์

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของปริมกับวินค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นแสงโคมสีอุ่นดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติร่างกาย: มือของปริมสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ระยะห่างกับวินเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

หน้าที่ที่ขวางทางใจไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” วินพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักปริมออกไปจริงๆ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” วินก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้หน้าที่ที่ขวางทางใจตัดสินแทนเรา”

เงาของวินเลื่อนผ่านพื้น ทำให้ปริมนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แนวเรื่องแบบSingle Parentที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า ปริมไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ในคาเฟ่ริมแม่น้ำนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” วินหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” วินตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

คนรอบข้างในคอนโดย่านอารีย์ยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงปริมที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่วินขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างปริมกับวินแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของปริมกับวินค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — กลิ่นแสงโคมสีอุ่นดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่ปริมเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักวินออกไปโดยไม่จำเป็น

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งปริมและวินไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าหน้าที่ที่ขวางทางใจทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน วินมองปริมอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นแสงโคมสีอุ่นเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในคาเฟ่ริมแม่น้ำเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของวินดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ปริมกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่ปริมจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 12 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าปริมไม่อาจทำเป็นไม่เห็นวินได้อีก