คืนที่เคนเกือบสารภาพ

คืนที่เคนเกือบสารภาพ

ประตูบ้านร้างชานเมืองเปิดออกก่อนที่เคนจะพร้อม เพื่อนสมัยเด็กยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าชื่อที่ถูกลบเสียอีก

มิติเวลา: นาฬิกาในอุโมงค์รถไฟร้างบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเคนบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องชั้นใต้ดินย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด เคนมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของเพื่อนสมัยเด็กทาบยาวบนพื้น เคนจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่อุโมงค์รถไฟร้างอีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” เพื่อนสมัยเด็กพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเคนออกไปจริงๆ

ชื่อที่ถูกลบไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” เพื่อนสมัยเด็กก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ชื่อที่ถูกลบตัดสินแทนเรา”

หลักฐานชิ้นเล็กในบ้านร้างชานเมืองไม่เข้ากับคำให้การ เคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เพื่อนสมัยเด็กดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่บ้านร้างชานเมืองทำให้ใบหน้าของเพื่อนสมัยเด็กชัดเกินไป

ในอกของเคนมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากอุโมงค์รถไฟร้าง อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเพื่อนสมัยเด็กไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าชื่อที่ถูกลบ

กลิ่นกลิ่นชื้นติดอยู่ในความทรงจำของเคน แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ในอุโมงค์รถไฟร้างนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” เพื่อนสมัยเด็กหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเคน คืนนี้ชัดเจนว่าเพื่อนสมัยเด็กไม่ได้มาแบบสุ่ม — ชื่อที่ถูกลบดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เคนพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเคนและเพื่อนสมัยเด็กไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าชื่อที่ถูกลบทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเคนกับเพื่อนสมัยเด็กแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในบ้านร้างชานเมืองไม่เข้ากับคำให้การ เคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เพื่อนสมัยเด็กดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่บ้านร้างชานเมืองทำให้ใบหน้าของเพื่อนสมัยเด็กชัดเกินไป

ก่อนจากกัน เพื่อนสมัยเด็กมองเคนอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นชื้นเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” เพื่อนสมัยเด็กถามเสียงเบา เคนตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

จบตอนที่ 6 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเคนไม่อาจทำเป็นไม่เห็นเพื่อนสมัยเด็กได้อีก