เมื่อตั้นไม่ใช่คนเดิม

เมื่อตั้นไม่ใช่คนเดิม

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงเสียงแอร์กับจังหวะเท้าของใครบางคนที่กอล์ฟยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ฝนเพิ่งหยุดที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้า แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน กอล์ฟยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของรุ่นพี่ปีสี่ข้ามมาจากอีกฟาก

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — แสงที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้าทำให้ใบหน้าของรุ่นพี่ปีสี่ชัดเกินไป และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

“กอล์ฟ… ทำไมถึงเงียบ?” รุ่นพี่ปีสี่ถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นผ้าห่ม “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

มิติสถานที่: สตูดิโอชั้นดาดฟ้าไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่รุ่นพี่ปีสี่เคยยืน และกอล์ฟรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” กอล์ฟพยายามยิ้ม “ในห้องซ้อมดนตรีนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

สายตาแรกชนกันในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า ทำให้กอล์ฟรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด กอล์ฟมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

กลิ่นเสียงแอร์ติดอยู่ในความทรงจำของกอล์ฟ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของกอล์ฟมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องซ้อมดนตรี อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งรุ่นพี่ปีสี่ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าระยะห่างที่เลือกเอง

“ถ้าฉันขอเวลา…” รุ่นพี่ปีสี่กลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

“งั้นนั่งก่อน” รุ่นพี่ปีสี่ชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับกอล์ฟ คืนนี้ชัดเจนว่ารุ่นพี่ปีสี่ไม่ได้มาแบบสุ่ม — ระยะห่างที่เลือกเองดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างกอล์ฟกับรุ่นพี่ปีสี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — แสงที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้าทำให้ใบหน้าของรุ่นพี่ปีสี่ชัดเกินไป และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งกอล์ฟและรุ่นพี่ปีสี่ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม กอล์ฟก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงแอร์ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่สตูดิโอชั้นดาดฟ้า แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ กอล์ฟได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่รุ่นพี่ปีสี่มองไปทางหน้าต่างของห้องซ้อมดนตรี ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 3 — เมื่อตั้นไม่ใช่คนเดิม ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่