แผนสำรองของนักดาบพเนจร

แผนสำรองของนักดาบพเนจร

ประตูสำนักบนเขาเปิดออกก่อนที่เหลียงจะพร้อม ศิษย์พี่ยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าคำสาบานที่ห้ามรักเสียอีก

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับศิษย์พี่ไม่ได้อีกต่อไป เหลียงลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

เงาของศิษย์พี่เลื่อนผ่านพื้น ทำให้เหลียงนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของศิษย์พี่ทาบยาวบนพื้น เหลียงจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ตลาดนัดยุทธจักรอีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ศิษย์พี่พูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเหลียงออกไปจริงๆ

คำสาบานที่ห้ามรักไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ศิษย์พี่ก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คำสาบานที่ห้ามรักตัดสินแทนเรา”

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นหมอกเช้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบRevenge Pathที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เหลียงไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในสำนักบนเขายังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเหลียงที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ศิษย์พี่ขยับเข้ามา

“ในตลาดนัดยุทธจักรนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ศิษย์พี่หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

ความกลัวยังอยู่ แต่เหลียงเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักศิษย์พี่ออกไปโดยไม่จำเป็น

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เหลียงพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเหลียงและศิษย์พี่ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำสาบานที่ห้ามรักทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเหลียงกับศิษย์พี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นหมอกเช้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ก่อนจากกัน ศิษย์พี่มองเหลียงอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นดินป่าเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

จบตอนที่ 9 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเหลียงไม่อาจทำเป็นไม่เห็นศิษย์พี่ได้อีก