ความจริงครึ่งเดียวที่ถ้ำดาบโบราณ

ความจริงครึ่งเดียวที่ถ้ำดาบโบราณ

ข่าวของคำสาบานที่ห้ามรักเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย เหลียงนั่งนิ่งในตลาดนัดยุทธจักร มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่ศิษย์พี่ยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เหลียงนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ศิษย์พี่ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในสะพานแขวนหมอก

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

มิติร่างกาย: มือของเหลียงสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในตลาดนัดยุทธจักร ระยะห่างกับศิษย์พี่เหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างเหลียงกับศิษย์พี่กว้างขึ้นทีละนิ้ว

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ศิษย์พี่พูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเหลียงออกไปจริงๆ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ศิษย์พี่ก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คำสาบานที่ห้ามรักตัดสินแทนเรา”

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของศิษย์พี่จางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเหลียง

เหลียงกุมมือแน่น ภาพของคำสาบานที่ห้ามรักวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงศิษย์พี่ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในตลาดนัดยุทธจักรจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เหลียงกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ศิษย์พี่จะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

นอกสะพานแขวนหมอก โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเหลียงทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของศิษย์พี่ปนกับหุบเขา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเหลียงกับศิษย์พี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเหลียง ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงดาบกระทบ

ถ้าให้ย้อนกลับ เหลียงอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในตลาดนัดยุทธจักร การหนีแพงกว่าการเผชิญ ศิษย์พี่ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

เหลียงยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ศิษย์พี่จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเหลียงไว้กับคำถามเรื่องคำสาบานที่ห้ามรักที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของศิษย์พี่ปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” ศิษย์พี่กล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คำสาบานที่ห้ามรักตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เหลียงเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 8 — ปมของคำสาบานที่ห้ามรักยังคุกรุ่น และศิษย์พี่จะกลับมาในจังหวะที่เหลียงคาดไม่ถึง