ตอนที่ 10 · 
Liora
“พ่อ…พ่อขอโทษเรื่องอะไร?”
ลิเลียนยืนอยู่กลางห้องโถง หัวใจเต้นแรงจนแทบไม่ได้ยินเสียงอื่น
กษัตริย์อัลเดนเงยหน้ามองเธอ พระพักตร์ที่เคยสง่างามบัดนี้ซีดเซียว พระองค์ถูกโซ่สีดำพันรอบพระวรกายและตรึงไว้กับเสาหิน
“อย่าเข้ามาใกล้ลูก”
พระสุรเสียงสั่นเครือ
“พ่อไม่อยากให้ลูกต้องมาเห็นสิ่งนี้”
ลิเลียนก้าวไปข้างหน้า
“ข้าไม่สนว่ามันคืออะไร ข้าแค่อยากพาท่านกลับบ้าน”
กษัตริย์อัลเดนหลับตาลงชั่วครู่
“ที่นี่คือบ้านของลูก”
“ไม่ใช่อีกแล้ว”
ลิเลียนมองไปรอบห้องโถงที่ถูกทำลาย
“บ้านไม่ควรทำให้คนที่อยู่ข้างในต้องกลัว”
เซอร์เรนยืนอยู่ข้างบันไดอย่างสงบ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า
“ช่างเป็นคำพูดที่งดงาม”
อาเรนหันขวับ
“หุบปาก”
เซอร์เรนหัวเราะเบา ๆ
“เจ้ายังเหมือนเดิมจริง ๆ อาเรน”
“ส่วนเจ้า…ยังซ่อนความขี้ขลาดไว้หลังรอยยิ้มเหมือนเดิม”
บรรยากาศตึงเครียดขึ้นทันที
ลิเลียนมองทั้งสอง
“พวกเจ้ารู้จักกันมากกว่าที่ข้าคิด”
เซอร์เรนไม่ตอบ
กษัตริย์อัลเดนกลับพูดขึ้น
“เขาเคยเป็นองครักษ์ของแม่เจ้า”
ลิเลียนชะงัก
“เซเรน่า?”
พระองค์พยักหน้า
“ก่อนที่ทุกอย่างจะพังลง”
เซอร์เรนก้มหน้าลงเล็กน้อย
“ข้าเคยสาบานว่าจะปกป้องราชวงศ์”
“แล้วท่านทรยศพวกเรา”
ลิเลียนพูด
เซอร์เรนมองเธอ
“ข้าไม่ได้ทรยศ”
“ถ้าไม่ใช่ท่าน แล้วใครเป็นคนทำ?”
ไม่มีคำตอบ
เพียงเสียงสั่นสะเทือนจากใต้พื้นดังขึ้นอีกครั้ง
ครืน…
ครืน…
ฝุ่นจากเพดานร่วงลงมา
ไคมองพื้น
“ข้าว่าเรื่องนั้นเอาไว้เถียงกันทีหลังดีไหม?”
อาเรนมองลงไป
“มันกำลังตื่น”
“อะไร?”
“สิ่งที่อยู่ใต้พระราชวัง”
กษัตริย์อัลเดนมองอาเรนด้วยสีหน้าหนักใจ
“เจ้ากลับมาแล้วจริง ๆ”
อาเรนหันมอง
“ข้าจำเป็นต้องกลับมา”
“เพราะนาง?”
อาเรนไม่ตอบ
ลิเลียนมองทั้งสอง
“พ่อรู้จักอาเรน?”
กษัตริย์อัลเดนพยักหน้า
“มันเป็นผู้พิทักษ์ของเจ้า”
“ผู้พิทักษ์?”
“ก่อนเจ้าจะเกิด แม่ของเจ้าขอให้มันสาบานว่าจะปกป้องลูกของนาง”
ลิเลียนหันไปหาอาเรน
“ทำไมเจ้าถึงไม่บอกข้า?”
อาเรนมองเธอ
“เพราะคำสาบานนั้นไม่ใช่สิ่งที่ข้าภูมิใจ”
“ทำไม?”
“เพราะข้าล้มเหลว”
คำพูดนั้นเงียบลงกลางห้อง
อาเรนก้มมองพื้น
“ข้าปกป้องแม่ของเจ้าไม่ได้”
ลิเลียนไม่ตอบ
เธอเพิ่งเข้าใจว่าทำไมทุกครั้งที่พูดถึงเซเรน่า อาเรนจึงหลบสายตา
ความเจ็บปวดของมันไม่ได้มาจากความทรงจำที่หายไปเพียงอย่างเดียว
แต่มาจากความรู้สึกผิด
ทันใดนั้น เสียงแตกร้าวดังขึ้น
โซ่สีดำที่พันรอบกษัตริย์เริ่มเรืองแสง
เซเรนเดินเข้ามา
“ถึงเวลาแล้ว”
“เวลาอะไร?”
ลิเลียนถาม
เซเรนหยุดตรงหน้าบัลลังก์
“เวลาเปิดประตู”
เขาหันมองกษัตริย์
“ฝ่าบาท ทรงทราบดีว่าถึงเวลาที่ต้องเลือกแล้ว”
กษัตริย์อัลเดนส่ายพระเศียร
“ไม่”
“พระองค์ไม่มีทางเลือก”
“ข้ายอมตายดีกว่าปล่อยให้มันออกมา”
ลิเลียนมองทั้งสองอย่างสับสน
“มันคือใคร?”
ไม่มีใครตอบ
แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากใต้พื้น
ไม่ใช่เสียงคำราม
แต่เป็นเสียงกระซิบ
“ลิเลียน…”
เธอตัวแข็ง
เสียงนั้นคุ้นเคย
อีกครั้ง
“ลิเลียน…”
“แม่?”
อาเรนหันมาทันที
“อย่าฟัง!”
แต่เสียงนั้นดังขึ้นกว่าเดิม
“ลูก…แม่รอเจ้าอยู่”
ตราพระจันทร์บนข้อมือของลิเลียนสว่างขึ้น
พื้นใต้เท้าเริ่มแยกออก
ลวดลายโบราณปรากฏขึ้นบนหิน เป็นวงแหวนขนาดใหญ่ล้อมรอบบัลลังก์
เซเรนยิ้ม
“ในที่สุด”
อาเรนกางปีก
“ทุกคนถอย!”
เปลวไฟสีเงินพุ่งออกจากปากของมัน กระแทกใส่เซเรนเต็มแรง
ตูม!
เซเรนถูกผลักกระเด็นไปชนกำแพง
แต่เพียงชั่วครู่ เขาก็ลุกขึ้นมา
ไม่มีแม้แต่รอยไหม้
ไคเบิกตากว้าง
“นี่มันมนุษย์แน่หรือ?”
อาเรนคำราม
“ไม่อีกแล้ว”
เซเรนยกมือขึ้น
เงาดำพุ่งออกจากพื้นหลายสิบสาย
ไคยิงธนู
ลิเลียนพยายามหลบ
อาเรนใช้ปีกป้องกันพวกเขา
แต่เงาดำจำนวนมากเกินไป
หนึ่งในนั้นพุ่งผ่านอาเรนไปถึงกษัตริย์
โซ่สีดำรัดแน่นขึ้น
พระองค์ทรงร้องด้วยความเจ็บปวด
“พ่อ!”
ลิเลียนวิ่งเข้าไป
เธอจับโซ่ไว้
ทันทีที่สัมผัส พลังบางอย่างไหลเข้าสู่ร่างกาย
ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นในหัว
เมื่อสิบแปดปีก่อน
พระราชวังยังคงสวยงาม
เซเรน่ายืนอยู่กลางห้องกับทารกในอ้อมแขน
กษัตริย์อัลเดนกำลังร้องไห้
“เจ้าต้องไปแล้ว”
“ข้าจะกลับมา”
“ถ้าเจ้าไปแล้ว ประตูจะปิดตลอดกาล”
เซเรน่าส่ายหน้า
“ไม่ มันจะเปิดอีกครั้งเมื่อลิเลียนอายุครบสิบแปดปี”
“แล้วถ้าเงามืดตามไปถึงนาง?”
เซเรน่ามองลูกน้อยในอ้อมแขน
“นั่นคือเหตุผลที่เราต้องซ่อนความจริง”
ภาพเปลี่ยนไป
เซเรน่ามองอาเรน
“เจ้าต้องพานางออกไป”
“แล้วท่านล่ะ?”
“ข้าจะผนึกเงามืดไว้ในตัวข้า”
อาเรนส่ายหน้า
“ไม่ได้!”
เซเรน่ายิ้ม
“ข้าจะกลับมา”
ภาพดับลง
ลิเลียนลืมตา
น้ำตาไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว
“แม่ไม่ได้ถูกจับ…”
เธอหันไปหาพ่อ
“แม่เป็นคนผนึกเงามืดไว้เอง”
กษัตริย์อัลเดนหลับพระเนตร
“ใช่”
“แล้วทำไมพ่อไม่บอกข้า?”
“เพราะถ้าลูกจำเรื่องทั้งหมดได้ก่อนเวลา เงามืดจะตามหาลูกพบ”
ลิเลียนนิ่งไป
ทุกสิ่งที่เธอเคยเชื่อกำลังพังทลาย
แม่ไม่ได้ทอดทิ้งเธอ
พ่อไม่ได้โกหกเพราะไม่รักเธอ
ทุกคนกำลังปกป้องเธอ
แต่ความลับเหล่านั้นกลับทำให้เธอต้องเดินเข้าสู่สงครามโดยไม่รู้ตัว
ทันใดนั้น พื้นใต้บัลลังก์ก็เปิดออก
เสียงคำรามดังกึกก้องไปทั่วพระราชวัง
บางสิ่งกำลังลอยขึ้นจากความมืด
ลิเลียนมองลงไป
ดวงตาสีแดงขนาดมหึมาคู่หนึ่งกำลังลืมขึ้น
อาเรนถอยหลังหนึ่งก้าว
“ไม่…”
ไคถามด้วยเสียงสั่น
“เจ้ารู้จักมัน?”
อาเรนมองสิ่งที่อยู่ใต้พระราชวัง
“มันคือราชามังกรเงา”
ลิเลียนเบิกตากว้าง
“ราชามังกร?”
อาเรนพยักหน้า
“ผู้ที่เคยปกครองลูนาเรียก่อนสงคราม”
เสียงหัวเราะดังขึ้นจากใต้ดิน
เซเรนยืนอยู่ท่ามกลางเงามืด
“และตอนนี้…เขาจะกลับมาทวงบัลลังก์คืน”
ลิเลียนมองตราพระจันทร์บนข้อมือ
แสงสีเงินกำลังส่องสว่างขึ้นเรื่อย ๆ
ก่อนที่เสียงของเซเรน่าจะดังขึ้นในหัวเป็นครั้งสุดท้าย
“ลูก…ถึงเวลาที่เจ้าต้องเลือกแล้ว”
“จะช่วยโลกของมนุษย์…”
“หรือจะช่วยโลกของมังกร?”
ลิเลียนเงยหน้าขึ้น
และเป็นครั้งแรกที่เธอรู้ว่า ต่อให้เลือกทางใด…
อาจมีใครบางคนต้องสูญเสียทุกอย่าง
จบตอนที่ 10
ความคิดเห็น
0