ตอนที่ 2 · 
Liora
“ไปหาความจริง?”
ลิเลียนทวนคำของอาเรน พลางมองเมืองที่กำลังลุกไหม้อยู่เบื้องหน้า
“ข้าต้องกลับไปหาพ่อ”
“ถ้าเจ้ากลับไปตอนนี้ เจ้าจะถูกจับตัว”
“แล้วจะให้ข้าหนีไปคนเดียวอย่างนั้นหรือ?”
อาเรนมองเธอนิ่ง ดวงตาสีทองสะท้อนแสงไฟจากเมือง
“ข้าไม่ได้บอกว่าเจ้าต้องไปคนเดียว”
สิ้นคำ มังกรก็ก้มตัวลง
ลิเลียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจก้าวขึ้นบนหลังของมัน
“จับให้แน่น”
“ข้าจับแล้ว”
“ยังไม่แน่นพอ”
“ข้าไม่เคยขี่มังกรมาก่อน จะให้ข้ารู้ได้อย่างไรว่าแค่ไหนถึงเรียกว่าแน่น?”
อาเรนเหลือบมองเธอ
“ถ้าเจ้าตกลงไป ข้าจะถือว่านั่นเป็นคำตอบ”
ลิเลียนยังไม่ทันได้เถียง อาเรนก็กางปีกออก
แรงลมมหาศาลพัดจนเสื้อคลุมของเธอปลิวสะบัด ก่อนที่ร่างของมังกรจะทะยานขึ้นจากพื้น
“เดี๋ยว!”
ลิเลียนรีบคว้าเกล็ดบนคอของมันแน่น
เพียงไม่กี่ลมหายใจ พื้นดินก็อยู่ไกลออกไป เมืองเอเลนดร้าทั้งเมืองปรากฏอยู่เบื้องหน้า
ภาพที่เห็นทำให้เธอพูดไม่ออก
กำแพงเมืองด้านตะวันตกพังลงเป็นแนวยาว บ้านเรือนหลายหลังถูกไฟไหม้ ผู้คนกำลังวิ่งหนีไปตามถนน ขณะที่ทหารพยายามตั้งแนวป้องกัน
แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือเงาดำ
พวกมันกำลังปีนขึ้นจากพื้นดินราวกับถูกสร้างขึ้นจากควัน มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่ไม่มีใบหน้า ไม่มีเสียงพูด และไม่หวั่นเกรงต่อดาบของทหาร
ลิเลียนเคยเห็นภาพสิ่งเหล่านี้ในหนังสือเก่า ๆ ของพระราชวัง
“พวกมันคืออะไร?”
“ผู้รับใช้ของเงามืด”
“เงามืดอีกแล้ว”
“ใช่”
“แล้วมันต้องการอะไรจากข้า?”
อาเรนเงียบ
“ตอบข้าสิ”
“ตัวเจ้า”
ลิเลียนนิ่งไป
“แค่ข้าคนเดียว?”
“ไม่ใช่แค่ตัวเจ้า”
อาเรนหันกลับมามองเธอ
“สิ่งที่อยู่ในตัวเจ้า”
ก่อนที่ลิเลียนจะได้ถามต่อ เสียงธนูก็ดังขึ้นจากเบื้องล่าง
ลูกศรหลายสิบดอกพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
อาเรนเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว ลูกศรส่วนใหญ่พลาดเป้า แต่มีหนึ่งดอกเฉี่ยวปีกที่บาดเจ็บของเขา
อาเรนคำรามด้วยความเจ็บปวด
“อาเรน!”
“ข้าไม่เป็นไร”
“เจ้าเลือดออก!”
“ข้าบอกว่าไม่เป็นไร”
“มังกรทุกตัวพูดแบบนี้เวลาบาดเจ็บหรือเปล่า?”
อาเรนเงียบไปครู่หนึ่ง
“ไม่รู้ ข้าไม่ได้รู้จักมังกรทุกตัว”
แม้สถานการณ์จะเลวร้ายเพียงใด ลิเลียนก็เผลอหัวเราะออกมา
แต่เสียงหัวเราะนั้นอยู่ได้เพียงชั่วครู่
เมื่อพวกเขาเข้าใกล้พระราชวัง ลิเลียนก็เห็นสิ่งที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น
ประตูหลักของพระราชวังถูกทำลาย
ทหารกำลังต่อสู้อยู่บริเวณบันได
และเหนือยอดหอคอย มีเปลวไฟสีดำกำลังลุกไหม้
“อาเรน ลงตรงนั้น!”
“ไม่ได้”
“นั่นคือพระราชวังของข้า!”
“ข้ารู้”
“พ่อของข้าอยู่ที่นั่น!”
อาเรนไม่ตอบ
เขากลับบินอ้อมไปทางด้านหลังของพระราชวัง แล้วร่อนลงบนระเบียงหินที่อยู่ห่างจากสนามรบ
ลิเลียนรีบกระโดดลงจากหลังมังกร
“รออยู่ตรงนี้”
“ข้าจะเข้าไป”
“เจ้าบาดเจ็บ”
“พ่อข้าอาจกำลังตกอยู่ในอันตราย!”
เธอวิ่งไปที่ประตู
แต่ก่อนจะเปิดออก อาเรนก็พูดขึ้น
“ลิเลียน”
เธอหันกลับมา
“อย่าไว้ใจใคร”
“อะไรนะ?”
“คืนนี้ไม่ใช่ทุกคนในพระราชวังที่อยู่ฝ่ายเดียวกับเจ้า”
คำพูดนั้นทำให้ลิเลียนชะงัก
เธอจ้องมองอาเรนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเปิดประตูเข้าไป
ทางเดินด้านในมืดสนิท
คบเพลิงหลายอันถูกดับ
เศษกระจกกระจายอยู่บนพื้น
ไม่มีเสียงของทหาร
ไม่มีเสียงของข้าราชบริพาร
ไม่มีแม้แต่เสียงจากห้องโถงใหญ่
“พ่อ?”
ลิเลียนเดินไปตามทางเดินอย่างระมัดระวัง
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
เธอหันกลับ
ชายในชุดเกราะคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามา
“เจ้าหญิง!”
ลิเลียนจำเขาได้
เซอร์เรน หัวหน้าองครักษ์ของพระราชวัง
“ท่านพ่ออยู่ไหน?”
“พระองค์อยู่ในห้องบัลลังก์”
“ได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า?”
“ข้าไม่ทราบ”
“แล้วทำไมท่านถึงมาอยู่ตรงนี้?”
ชายคนนั้นชะงัก
เพียงเสี้ยววินาที
แต่ลิเลียนเห็น
“เจ้าหญิง เราต้องไปจากที่นี่”
“ไปไหน?”
“ที่ปลอดภัย”
“ข้าจะไปหาพ่อ”
“พระองค์ทรงสั่งให้พาเจ้าหนี”
“จริงหรือ?”
เซอร์เรนพยักหน้า
แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไรต่อ เสียงคำรามก็ดังขึ้นจากด้านนอก
กำแพงสั่นสะเทือน
กระจกหน้าต่างแตกกระจาย
เซอร์เรนชักดาบออกทันที
“มันมาแล้ว!”
“อะไร?”
ชายองครักษ์ไม่ตอบ
เงาดำทะลุผ่านกำแพงเข้ามา
มันพุ่งตรงมายังลิเลียน
เซอร์เรนยกดาบขึ้นป้องกัน แต่เงาดำนั้นกลับกระแทกเขาจนกระเด็นไปชนเสา
ลิเลียนถอยหลัง
เงานั้นกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้
ทันใดนั้น เปลวไฟสีเงินพุ่งผ่านประตู
ตูม!
อาเรนพุ่งเข้ามาและใช้กรงเล็บตวัดเงาดำนั้นจนกระเด็นออกไป
“ข้าบอกแล้วว่าอย่าไว้ใจใคร”
ลิเลียนหันไปมองเซอร์เรน
ชายองครักษ์กำลังพยายามลุกขึ้น แต่ดวงตาของเขากลับเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท
เธอถอยหลังทันที
“ท่าน…”
เซอร์เรนเงยหน้าขึ้น
ริมฝีปากของเขาแสยะยิ้มอย่างที่ลิเลียนไม่เคยเห็นมาก่อน
“ในที่สุด…ก็พบตัวเจ้า”
อาเรนก้าวมาขวางหน้าเธอ
“ถอยไป ลิเลียน”
เงาดำเริ่มแผ่กระจายออกจากร่างของเซอร์เรน
“สายเลือดราชินีมังกร…”
เสียงของเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
“ในที่สุดก็กลับมาแล้ว”
ลิเลียนรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว
“ราชินีมังกรคือใคร?”
อาเรนไม่ได้ตอบ
เพราะในวินาทีนั้น เสียงระฆังทั่วทั้งเมืองก็ดังขึ้นพร้อมกัน
และจากบนฟากฟ้า ดวงจันทร์สีเงินค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง
อาเรนเงยหน้ามองมัน ก่อนพูดเพียงประโยคเดียว
“เราต้องออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้”
จบตอนที่ 2
ความคิดเห็น
0