เฟิร์นฝึกไม่มองหมวย

เฟิร์นฝึกไม่มองหมวย

ในสนามเชียร์ ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย เฟิร์นเดินผ่านจุดที่จีจี้เคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

มิติร่างกาย: มือของเฟิร์นสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในสนามเชียร์ ระยะห่างกับจีจี้เหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

เงาของจีจี้เลื่อนผ่านพื้น ทำให้เฟิร์นนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของจีจี้ทาบยาวบนพื้น เฟิร์นจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่สนามเชียร์อีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เฟิร์นพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

คำชมเล็กน้อยจากจีจี้หนักกว่าคำตำหนิ เฟิร์นไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” เฟิร์นพยายามยิ้ม “ในสนามเชียร์นี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เฟิร์นยังยืนค้างที่ดาดฟ้าโรงเรียนกับจีจี้ วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นกลิ่นดินหลังฝนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบFake Relationshipที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เฟิร์นไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในดาดฟ้าโรงเรียนยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเฟิร์นที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่จีจี้ขยับเข้ามา

“ในสนามเชียร์นี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” จีจี้หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

ความกลัวยังอยู่ แต่เฟิร์นเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักจีจี้ออกไปโดยไม่จำเป็น

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เฟิร์นพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเฟิร์นและจีจี้ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคนที่สามที่รู้ความลับทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเฟิร์นกับจีจี้แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เฟิร์นยังยืนค้างที่ดาดฟ้าโรงเรียนกับจีจี้ วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นกลิ่นดินหลังฝนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ก่อนจากกัน จีจี้มองเฟิร์นอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นดินหลังฝนเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในสนามเชียร์เปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของจีจี้ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เฟิร์นกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เฟิร์นจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เฟิร์นนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องเพื่อนสนิทโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

เฟิร์นเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” จีจี้พยักโดยไม่รีบตอบ

จบตอนที่ 5 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเฟิร์นไม่อาจทำเป็นไม่เห็นจีจี้ได้อีก