รอยร้าวจากคนที่สามที่รู้ความลับ

รอยร้าวจากคนที่สามที่รู้ความลับ

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงกลิ่นดินหลังฝนกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่เฟิร์นยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ประตูสนามเชียร์เปิดออกก่อนที่เฟิร์นจะพร้อม จีจี้ยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าคนที่สามที่รู้ความลับเสียอีก

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เฟิร์นยังยืนค้างที่สนามเชียร์กับจีจี้ วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — แสงที่สนามเชียร์ทำให้ใบหน้าของจีจี้ชัดเกินไป

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” จีจี้พูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเฟิร์นออกไปจริงๆ

มิติร่างกาย: มือของเฟิร์นสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในสนามเชียร์ ระยะห่างกับจีจี้เหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” จีจี้ก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คนที่สามที่รู้ความลับตัดสินแทนเรา”

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างเฟิร์นกับจีจี้กว้างขึ้นทีละนิ้ว

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เฟิร์นรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และคนที่สามที่รู้ความลับจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

กลิ่นกลิ่นดินหลังฝนติดอยู่ในความทรงจำของเฟิร์น แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของเฟิร์นมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสนามเชียร์ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งจีจี้ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคนที่สามที่รู้ความลับ

“แล้วคนที่สามที่รู้ความลับล่ะ?” เฟิร์นถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” จีจี้ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเฟิร์น คืนนี้ชัดเจนว่าจีจี้ไม่ได้มาแบบสุ่ม — คนที่สามที่รู้ความลับดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเฟิร์นกับจีจี้แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เฟิร์นยังยืนค้างที่สนามเชียร์กับจีจี้ วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — แสงที่สนามเชียร์ทำให้ใบหน้าของจีจี้ชัดเกินไป

เฟิร์นยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้จีจี้จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในสนามเชียร์ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เฟิร์นและจีจี้ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

จีจี้ขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเฟิร์นได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกสนามเชียร์ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในสนามเชียร์ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเฟิร์นกับจีจี้

กลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียนยังไม่จาง เฟิร์นสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากสนามเชียร์ตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คนที่สามที่รู้ความลับจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 6 — รอยร้าวจากคนที่สามที่รู้ความลับ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเฟิร์นจะกล้าเลือกจีจี้หรือยังคงหนีจากคนที่สามที่รู้ความลับ