รอยร้าวจากคำสัญญาที่ยังค้างคา

รอยร้าวจากคำสัญญาที่ยังค้างคา

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงไฟนีออนกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่เอิ้นยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ข่าวของคำสัญญาที่ยังค้างคาเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย เอิ้นนั่งนิ่งในคาเฟ่ริมแม่น้ำ มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่อาร์มยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของเอิ้นกับอาร์มค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กาแฟร้อน

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” อาร์มพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเอิ้นออกไปจริงๆ

มิติเวลา: นาฬิกาในคาเฟ่ริมแม่น้ำบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเอิ้นบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องเวลาที่ค้างย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” อาร์มก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คำสัญญาที่ยังค้างคาตัดสินแทนเรา”

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างเอิ้นกับอาร์มกว้างขึ้นทีละนิ้ว

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของอาร์มจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเอิ้น

นอกออฟฟิศสาทร โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเอิ้นทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของอาร์มปนกับเวลาที่ค้าง

เอิ้นกุมมือแน่น ภาพของคำสัญญาที่ยังค้างคาวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงอาร์ม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในคาเฟ่ริมแม่น้ำจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เอิ้นกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

“งั้นนั่งก่อน” อาร์มชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ถ้าให้ย้อนกลับ เอิ้นอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ การหนีแพงกว่าการเผชิญ อาร์มยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเอิ้นกับอาร์มแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของเอิ้นกับอาร์มค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กาแฟร้อน

เอิ้นยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้อาร์มจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเอิ้นไว้กับคำถามเรื่องคำสัญญาที่ยังค้างคาที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของอาร์มปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” อาร์มกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คำสัญญาที่ยังค้างคาตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เอิ้นเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด เอิ้นรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ คำสัญญาที่ยังค้างคาจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 6 — ปมของคำสัญญาที่ยังค้างคายังคุกรุ่น และอาร์มจะกลับมาในจังหวะที่เอิ้นคาดไม่ถึง