ใต้แสงไฟหอพักในหอพักมหาวิทยาลัย

ใต้แสงไฟหอพักในหอพักมหาวิทยาลัย

ในสนามซ้อมหลังคณะ ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย พีทเดินผ่านจุดที่กัปตันทีมเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ พีทนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้กัปตันทีม ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในคาเฟ่ใต้หอสมุด

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม สัญญาเงียบก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่ใต้หอสมุดทำให้ใบหน้าของกัปตันทีมชัดเกินไป และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติสถานที่: คาเฟ่ใต้หอสมุดไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่กัปตันทีมเคยยืน และพีทรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

คำชมเล็กน้อยจากกัปตันทีมหนักกว่าคำตำหนิ พีทไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่ามองฉันแบบนั้น” พีทพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” พีทพยายามยิ้ม “ในสนามซ้อมหลังคณะนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด พีทมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ในอกของพีทมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสนามซ้อมหลังคณะ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งกัปตันทีมไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บ

“ในสนามซ้อมหลังคณะนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” กัปตันทีมหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” พีทพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

กลิ่นกลิ่นซักผ้าติดอยู่ในความทรงจำของพีท แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพีทกับกัปตันทีมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม สัญญาเงียบก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่ใต้หอสมุดทำให้ใบหน้าของกัปตันทีมชัดเกินไป และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับพีท คืนนี้ชัดเจนว่ากัปตันทีมไม่ได้มาแบบสุ่ม — อดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งพีทและกัปตันทีมไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน กัปตันทีมมองพีทอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นผ้าห่มเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” กัปตันทีมถามเสียงเบา พีทตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” กัปตันทีมกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้อดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บตัดสินแทนเราอีกต่อไป” พีทเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 7 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าพีทไม่อาจทำเป็นไม่เห็นกัปตันทีมได้อีก