ระยะห่างที่สนามซ้อมหลังคณะแคบลง

ระยะห่างที่สนามซ้อมหลังคณะแคบลง

เช้าวันรุ่งขึ้น พีทยังตื่นพร้อมร่องรอยของแสงไฟหอพักบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในหอพักมหาวิทยาลัย

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ พีทนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้กัปตันทีม ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในหอพักมหาวิทยาลัย

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม คนตรงข้ามก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติเวลา: นาฬิกาในสนามซ้อมหลังคณะบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของพีทบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องคนตรงข้ามย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

บทสนทนาเล็กๆ ในหอพักมหาวิทยาลัยกลายเป็นคนตรงข้ามที่กดทับความเงียบ พีทพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของกัปตันทีมจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“อย่ามองฉันแบบนั้น” พีทพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“ฉันไม่ได้หนี” พีทตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของกัปตันทีมจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของพีท

พีทกุมมือแน่น ภาพของอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงกัปตันทีม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสนามซ้อมหลังคณะจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” พีทกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่กัปตันทีมจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

นอกหอพักมหาวิทยาลัย โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับพีททุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของกัปตันทีมปนกับคนตรงข้าม

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพีทกับกัปตันทีมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม คนตรงข้ามก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ถ้าให้ย้อนกลับ พีทอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสนามซ้อมหลังคณะ การหนีแพงกว่าการเผชิญ กัปตันทีมยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

พีทยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้กัปตันทีมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งพีทไว้กับคำถามเรื่องอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของกัปตันทีมปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” กัปตันทีมกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้อดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บตัดสินแทนเราอีกต่อไป” พีทเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด พีทรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ อดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

กัปตันทีมขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนพีทได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกหอพักมหาวิทยาลัย ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในสนามซ้อมหลังคณะ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับพีทกับกัปตันทีม

จบตอนที่ 6 — ปมของอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บยังคุกรุ่น และกัปตันทีมจะกลับมาในจังหวะที่พีทคาดไม่ถึง