บทสนทนาเรื่องฉบับลับ

บทสนทนาเรื่องฉบับลับ

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่กัปตันทีมยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

เช้าวันรุ่งขึ้น พีทยังตื่นพร้อมร่องรอยของฝนกระทบกระจกบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า

เก้าอี้ว่างข้างกัปตันทีมดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน พีทเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นฝนกระทบกระจกชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติอารมณ์: กลิ่นฝนกระทบกระจกเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน พีทจึงพูดสั้นลง ขณะที่กัปตันทีมฟังมากขึ้น

“อย่ามองฉันแบบนั้น” พีทพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

คำชมเล็กน้อยจากกัปตันทีมหนักกว่าคำตำหนิ พีทไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” พีทพยายามยิ้ม “ในสนามซ้อมหลังคณะนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

นอกสตูดิโอชั้นดาดฟ้า โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับพีททุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของกัปตันทีมปนกับหัวใจที่เหลือ

“ถ้าฉันขอเวลา…” กัปตันทีมกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

พีทกุมมือแน่น ภาพของอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงกัปตันทีม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสนามซ้อมหลังคณะจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

ถ้าให้ย้อนกลับ พีทอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสนามซ้อมหลังคณะ การหนีแพงกว่าการเผชิญ กัปตันทีมยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่กัปตันทีมจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพีทกับกัปตันทีมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งพีทและกัปตันทีมไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม พีทก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก พีทนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องหัวใจที่เหลือโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

พีทเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” กัปตันทีมพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” กัปตันทีมถามเสียงเบา พีทตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

จบตอนที่ 5 — บทสนทนาเรื่องฉบับลับ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่