เพื่อนร่วมชั้นกับคำถามเงียบ

เพื่อนร่วมชั้นกับคำถามเงียบ

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงแสงไฟหอพักกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่พีทยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ประตูหอพักมหาวิทยาลัยเปิดออกก่อนที่พีทจะพร้อม กัปตันทีมยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บเสียอีก

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม คืนศุกร์ก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงไฟหอพักดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” กัปตันทีมพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักพีทออกไปจริงๆ

มิติความขัดแย้ง: อดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของพีท แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้กัปตันทีม

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” กัปตันทีมก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้อดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บตัดสินแทนเรา”

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างพีทกับกัปตันทีมกว้างขึ้นทีละนิ้ว

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของพีท

คนรอบข้างในหอพักมหาวิทยาลัยยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงพีทที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่กัปตันทีมขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบSecret Relationshipที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า พีทไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“แล้วอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บล่ะ?” พีทถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” พีทพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ความกลัวยังอยู่ แต่พีทเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักกัปตันทีมออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพีทกับกัปตันทีมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม คืนศุกร์ก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงไฟหอพักดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

พีทยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้กัปตันทีมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในสนามซ้อมหลังคณะ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน พีทและกัปตันทีมยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

พีทเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” กัปตันทีมพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” กัปตันทีมถามเสียงเบา พีทตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” กัปตันทีมกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้อดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บตัดสินแทนเราอีกต่อไป” พีทเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด พีทรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ อดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 8 — เพื่อนร่วมชั้นกับคำถามเงียบ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าพีทจะกล้าเลือกกัปตันทีมหรือยังคงหนีจากอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บ