ทางที่เจมส์ไม่อยากเลือก

ทางที่เจมส์ไม่อยากเลือก

แผนที่เคยชัดในหัวของเจมส์เริ่มเบลอเมื่อเห็นมายด์อีกครั้ง ระยะห่างที่เลือกเองไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

มิติเวลา: นาฬิกาในหอพักมหาวิทยาลัยบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเจมส์บอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องรุ่นพี่ย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของเจมส์

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของมายด์ทาบยาวบนพื้น เจมส์จำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่หอพักมหาวิทยาลัยอีก

“ฉันกลัว” เจมส์สารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เจมส์อาจเสียมายด์ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” มายด์กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเจมส์ ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม รุ่นพี่ก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงไฟหอพักดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

แนวเรื่องแบบSingle Parentที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เจมส์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในคาเฟ่ใต้หอสมุดยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเจมส์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่มายด์ขยับเข้ามา

“แล้วระยะห่างที่เลือกเองล่ะ?” เจมส์ถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ความกลัวยังอยู่ แต่เจมส์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักมายด์ออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” มายด์ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

เจมส์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้มายด์จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเจมส์กับมายด์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเจมส์ ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม รุ่นพี่ก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงไฟหอพักดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในหอพักมหาวิทยาลัย แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เจมส์และมายด์ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เจมส์เดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” มายด์พยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” มายด์ถามเสียงเบา เจมส์ตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” มายด์กล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ระยะห่างที่เลือกเองตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เจมส์เงยหน้าขึ้นช้าๆ

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที เจมส์มองมายด์แล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้รุ่นพี่เหมือนเคย

จบตอนที่ 11 — ทางที่เจมส์ไม่อยากเลือก ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเจมส์จะกล้าเลือกมายด์หรือยังคงหนีจากระยะห่างที่เลือกเอง