คำสัญญาใต้เสียงแอร์

คำสัญญาใต้เสียงแอร์

แผนที่เคยชัดในหัวของเจมส์เริ่มเบลอเมื่อเห็นมายด์อีกครั้ง ระยะห่างที่เลือกเองไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

มิติร่างกาย: มือของเจมส์สั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในหอพักมหาวิทยาลัย ระยะห่างกับมายด์เหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

เงาของมายด์เลื่อนผ่านพื้น ทำให้เจมส์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของมายด์ทาบยาวบนพื้น เจมส์จำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่หอพักมหาวิทยาลัยอีก

“ฉันกลัว” เจมส์สารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เจมส์อาจเสียมายด์ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” มายด์กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเจมส์ ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงเมโทรโนมดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

แนวเรื่องแบบSingle Parentที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เจมส์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในร้านสะดวกซื้อตีสองยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเจมส์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่มายด์ขยับเข้ามา

“ถ้าฉันขอเวลา…” มายด์กลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

ความกลัวยังอยู่ แต่เจมส์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักมายด์ออกไปโดยไม่จำเป็น

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มายด์จะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเจมส์และมายด์ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเจมส์กับมายด์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเจมส์ ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงเมโทรโนมดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม เจมส์ก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

จบตอนที่ 10 — คำสัญญาใต้เสียงแอร์ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่