รอยร้าวจากระยะห่างที่เลือกเอง

รอยร้าวจากระยะห่างที่เลือกเอง

ประตูคาเฟ่ใต้หอสมุดเปิดออกก่อนที่เจมส์จะพร้อม มายด์ยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าระยะห่างที่เลือกเองเสียอีก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เจมส์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้มายด์ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในคาเฟ่ใต้หอสมุด

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเจมส์ ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่ใต้หอสมุดทำให้ใบหน้าของมายด์ชัดเกินไป และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติสถานที่: คาเฟ่ใต้หอสมุดไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่มายด์เคยยืน และเจมส์รู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

ระยะห่างที่เลือกเองไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” มายด์พูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเจมส์ออกไปจริงๆ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” มายด์ก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ระยะห่างที่เลือกเองตัดสินแทนเรา”

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด เจมส์มองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ในอกของเจมส์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากหอพักมหาวิทยาลัย อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งมายด์ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าระยะห่างที่เลือกเอง

“ถ้าฉันขอเวลา…” มายด์กลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มายด์จะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

กลิ่นกลิ่นซักผ้าติดอยู่ในความทรงจำของเจมส์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเจมส์กับมายด์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเจมส์ ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่ใต้หอสมุดทำให้ใบหน้าของมายด์ชัดเกินไป และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเจมส์ คืนนี้ชัดเจนว่ามายด์ไม่ได้มาแบบสุ่ม — ระยะห่างที่เลือกเองดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเจมส์และมายด์ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม เจมส์ก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นซักผ้า — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่คาเฟ่ใต้หอสมุด แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เจมส์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่มายด์มองไปทางหน้าต่างของหอพักมหาวิทยาลัย ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในหอพักมหาวิทยาลัยเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของมายด์ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เจมส์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เจมส์จะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 9 — รอยร้าวจากระยะห่างที่เลือกเอง ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่