คืนที่เจมส์เกือบสารภาพ

คืนที่เจมส์เกือบสารภาพ

ข่าวของระยะห่างที่เลือกเองเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย เจมส์นั่งนิ่งในหอพักมหาวิทยาลัย มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่มายด์ยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ เจมส์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้มายด์ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในหอพักมหาวิทยาลัย

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเจมส์ ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม รุ่นพี่ก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติความขัดแย้ง: ระยะห่างที่เลือกเองไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของเจมส์ แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้มายด์

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างเจมส์กับมายด์กว้างขึ้นทีละนิ้ว

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” มายด์พูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเจมส์ออกไปจริงๆ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” มายด์ก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ระยะห่างที่เลือกเองตัดสินแทนเรา”

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของมายด์จางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเจมส์

เจมส์กุมมือแน่น ภาพของระยะห่างที่เลือกเองวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงมายด์ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในหอพักมหาวิทยาลัยจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วระยะห่างที่เลือกเองล่ะ?” เจมส์ถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” มายด์ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

นอกหอพักมหาวิทยาลัย โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเจมส์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของมายด์ปนกับรุ่นพี่

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเจมส์กับมายด์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเจมส์ ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม รุ่นพี่ก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ถ้าให้ย้อนกลับ เจมส์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในหอพักมหาวิทยาลัย การหนีแพงกว่าการเผชิญ มายด์ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

เจมส์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้มายด์จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในหอพักมหาวิทยาลัย แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เจมส์และมายด์ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เจมส์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่มายด์มองไปทางหน้าต่างของหอพักมหาวิทยาลัย ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในหอพักมหาวิทยาลัยเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของมายด์ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เจมส์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 8 — คืนที่เจมส์เกือบสารภาพ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเจมส์จะกล้าเลือกมายด์หรือยังคงหนีจากระยะห่างที่เลือกเอง