แผนสำรองของเพื่อนสมัยมัธยม

แผนสำรองของเพื่อนสมัยมัธยม

ข่าวของระยะห่างที่เลือกเองเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย เจมส์นั่งนิ่งในหอพักมหาวิทยาลัย มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่มายด์ยืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

มิติสถานที่: สนามซ้อมหลังคณะไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่มายด์เคยยืน และเจมส์รู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่มายด์ยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของมายด์ทาบยาวบนพื้น เจมส์จำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่หอพักมหาวิทยาลัยอีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” มายด์พูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเจมส์ออกไปจริงๆ

ระยะห่างที่เลือกเองไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” มายด์ก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ระยะห่างที่เลือกเองตัดสินแทนเรา”

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเจมส์ ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม เพื่อนร่วมทีมก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

เจมส์กุมมือแน่น ภาพของระยะห่างที่เลือกเองวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงมายด์ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในหอพักมหาวิทยาลัยจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกสนามซ้อมหลังคณะ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเจมส์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของมายด์ปนกับเพื่อนร่วมทีม

“ในหอพักมหาวิทยาลัยนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” มายด์หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

ถ้าให้ย้อนกลับ เจมส์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในหอพักมหาวิทยาลัย การหนีแพงกว่าการเผชิญ มายด์ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” มายด์ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเจมส์และมายด์ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเจมส์กับมายด์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเจมส์ ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม เพื่อนร่วมทีมก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ก่อนจากกัน มายด์มองเจมส์อีกครั้ง ยาวจนกลิ่นฝนกระทบกระจกเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

นอกสนามซ้อมหลังคณะ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในหอพักมหาวิทยาลัย เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเจมส์กับมายด์

กลิ่นฝนกระทบกระจกยังไม่จาง เจมส์สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากสนามซ้อมหลังคณะตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ระยะห่างที่เลือกเองจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 7 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเจมส์ไม่อาจทำเป็นไม่เห็นมายด์ได้อีก