เงาของระยะห่างที่เลือกเองในชีวิตประจำวัน

เงาของระยะห่างที่เลือกเองในชีวิตประจำวัน

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของมายด์จางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเจมส์

เช้าวันรุ่งขึ้น เจมส์ยังตื่นพร้อมร่องรอยของแสงไฟหอพักบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในสนามซ้อมหลังคณะ

เก้าอี้ว่างข้างมายด์ดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เจมส์เลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นแสงไฟหอพักชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเจมส์ ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติความขัดแย้ง: ระยะห่างที่เลือกเองไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของเจมส์ แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้มายด์

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เจมส์พึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในสนามซ้อมหลังคณะกลายเป็นทางกลับที่กดทับความเงียบ เจมส์พยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของมายด์จับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” เจมส์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

นอกสนามซ้อมหลังคณะ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเจมส์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของมายด์ปนกับทางกลับ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เจมส์กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เจมส์กุมมือแน่น ภาพของระยะห่างที่เลือกเองวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงมายด์ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในหอพักมหาวิทยาลัยจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

ถ้าให้ย้อนกลับ เจมส์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในหอพักมหาวิทยาลัย การหนีแพงกว่าการเผชิญ มายด์ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นนั่งก่อน” มายด์ชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเจมส์กับมายด์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเจมส์ ทุกครั้งที่มายด์ยิ้ม ทางกลับก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงไฟหอพัก และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

เจมส์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้มายด์จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเจมส์ไว้กับคำถามเรื่องระยะห่างที่เลือกเองที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของมายด์ปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” มายด์กล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ระยะห่างที่เลือกเองตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เจมส์เงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 6 — ปมของระยะห่างที่เลือกเองยังคุกรุ่น และมายด์จะกลับมาในจังหวะที่เจมส์คาดไม่ถึง