ทางเดินต่อหลังคำนิยามของเรา

ทางเดินต่อหลังคำนิยามของเรา

ฝนเพิ่งหยุดที่คาเฟ่ใต้หอสมุด แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน บอยยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของแน็กข้ามมาจากอีกฟาก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ บอยนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้แน็ก ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในคาเฟ่ใต้หอสมุด

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่ใต้หอสมุดทำให้ใบหน้าของแน็กชัดเกินไป และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติอารมณ์: กลิ่นกลิ่นผ้าห่มเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน บอยจึงพูดสั้นลง ขณะที่แน็กฟังมากขึ้น

สายตาแรกชนกันในคาเฟ่ใต้หอสมุด ทำให้บอยรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“บอย… ทำไมถึงเงียบ?” แน็กถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นผ้าห่ม “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” บอยพยายามยิ้ม “ในห้องซ้อมดนตรีนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด บอยมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ในอกของบอยมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องซ้อมดนตรี อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งแน็กไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำนิยามของเรา

“ถ้าฉันขอเวลา…” แน็กกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

“งั้นนั่งก่อน” แน็กชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

กลิ่นเสียงแอร์ติดอยู่ในความทรงจำของบอย แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างบอยกับแน็กแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม โต๊ะข้างหน้าต่างก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่ใต้หอสมุดทำให้ใบหน้าของแน็กชัดเกินไป และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับบอย คืนนี้ชัดเจนว่าแน็กไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำนิยามของเราดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งบอยและแน็กไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม บอยก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงแอร์ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่คาเฟ่ใต้หอสมุด แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ บอยได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่แน็กมองไปทางหน้าต่างของห้องซ้อมดนตรี ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 2 — ทางเดินต่อหลังคำนิยามของเรา ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่