กลิ่นซักผ้าหลังคำตัดสิน

กลิ่นซักผ้าหลังคำตัดสิน

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นผ้าห่ม บอยยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากแน็ก คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ บอยนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้แน็ก ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม สัญญาเงียบก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นผ้าห่มดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติอารมณ์: กลิ่นเสียงเมโทรโนมเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน บอยจึงพูดสั้นลง ขณะที่แน็กฟังมากขึ้น

สายตาแรกชนกันในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า ทำให้บอยรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“บอย… ทำไมถึงเงียบ?” แน็กถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงเมโทรโนม “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” บอยพยายามยิ้ม “ในห้องซ้อมดนตรีนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

เงาของแน็กเลื่อนผ่านพื้น ทำให้บอยนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แนวเรื่องแบบSingle Parentที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า บอยไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ในห้องซ้อมดนตรีนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” แน็กหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” บอยพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

คนรอบข้างในสตูดิโอชั้นดาดฟ้ายังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงบอยที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่แน็กขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างบอยกับแน็กแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับบอย ทุกครั้งที่แน็กยิ้ม สัญญาเงียบก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นผ้าห่มดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่บอยเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักแน็กออกไปโดยไม่จำเป็น

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งบอยและแน็กไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน แน็กมองบอยอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงเมโทรโนมเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในห้องซ้อมดนตรีเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของแน็กดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา บอยกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 4 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าบอยไม่อาจทำเป็นไม่เห็นแน็กได้อีก