คำสุดท้ายที่ห้องชันสูตร

คำสุดท้ายที่ห้องชันสูตร

อากาศที่ห้องชันสูตรเย็นกว่าที่สารวัตรนภาจำได้ กลิ่นแสงหลอดนีออนเย็นลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่อัยการจะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ สารวัตรนภานับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้อัยการ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในห้องชันสูตร

หลักฐานชิ้นเล็กในห้องชันสูตรไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงหลอดนีออนเย็น

มิติร่างกาย: มือของสารวัตรนภาสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในห้องชันสูตร ระยะห่างกับอัยการเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

สายตาแรกชนกันในห้องชันสูตร ทำให้สารวัตรนภารู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“สารวัตรนภา… ทำไมถึงเงียบ?” อัยการถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับแสงหลอดนีออนเย็น “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” สารวัตรนภาพยายามยิ้ม “ในห้องชันสูตรนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่อัยการยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

สารวัตรนภากุมมือแน่น ภาพของหลักฐานที่ถูกจัดฉากวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงอัยการ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในห้องชันสูตรจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ถ้าฉันขอเวลา…” อัยการกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

“งั้นนั่งก่อน” อัยการชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

นอกห้องชันสูตร โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับสารวัตรนภาทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของอัยการปนกับคดีเก่า

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างสารวัตรนภากับอัยการแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในห้องชันสูตรไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงหลอดนีออนเย็น

ถ้าให้ย้อนกลับ สารวัตรนภาอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในห้องชันสูตร การหนีแพงกว่าการเผชิญ อัยการยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งสารวัตรนภาและอัยการไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าหลักฐานที่ถูกจัดฉากทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม สารวัตรนภาก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก สารวัตรนภานึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องคดีเก่าโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

สารวัตรนภาเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” อัยการพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” อัยการถามเสียงเบา สารวัตรนภาตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” อัยการกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้หลักฐานที่ถูกจัดฉากตัดสินแทนเราอีกต่อไป” สารวัตรนภาเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด สารวัตรนภารู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ หลักฐานที่ถูกจัดฉากจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 2 — คำสุดท้ายที่ห้องชันสูตร ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่