แผนสำรองของจีจี้

แผนสำรองของจีจี้

ประตูห้องสมุดหลังเลิกเรียนเปิดออกก่อนที่เก้าจะพร้อม จีจี้ยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนเสียอีก

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างเก้ากับจีจี้กว้างขึ้นทีละนิ้ว

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับจีจี้ วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — แสงที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนทำให้ใบหน้าของจีจี้ชัดเกินไป

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เก้ารู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

มิติร่างกาย: มือของเก้าสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในร้านน้ำใต้หอ ระยะห่างกับจีจี้เหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” จีจี้พูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเก้าออกไปจริงๆ

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เก้าลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับจีจี้

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” จีจี้ก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนตัดสินแทนเรา”

ในอกของเก้ามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากร้านน้ำใต้หอ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งจีจี้ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อน

“แล้วเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนล่ะ?” เก้าถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

กลิ่นกลิ่นดินหลังฝนติดอยู่ในความทรงจำของเก้า แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เก้าพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

เก้ายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้จีจี้จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเก้า คืนนี้ชัดเจนว่าจีจี้ไม่ได้มาแบบสุ่ม — เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเก้ากับจีจี้แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับจีจี้ วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — แสงที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนทำให้ใบหน้าของจีจี้ชัดเกินไป

ในร้านน้ำใต้หอ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เก้าและจีจี้ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

จีจี้ขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเก้าได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกห้องสมุดหลังเลิกเรียน ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในร้านน้ำใต้หอ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเก้ากับจีจี้

จบตอนที่ 8 — แผนสำรองของจีจี้ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเก้าจะกล้าเลือกจีจี้หรือยังคงหนีจากเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อน