เก้าฝึกไม่มองจีจี้

เก้าฝึกไม่มองจีจี้

ในร้านน้ำใต้หอ ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย เก้าเดินผ่านจุดที่จีจี้เคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

คำชมเล็กน้อยจากจีจี้หนักกว่าคำตำหนิ เก้าไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่สนามเชียร์กับจีจี้ วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นกลิ่นดินหลังฝนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

เงาของจีจี้เลื่อนผ่านพื้น ทำให้เก้านึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับจีจี้ไม่ได้อีกต่อไป เก้าลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เก้าพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เก้าลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับจีจี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” เก้าพยายามยิ้ม “ในร้านน้ำใต้หอนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

แนวเรื่องแบบSingle Parentที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เก้าไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ในร้านน้ำใต้หอนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” จีจี้หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

คนรอบข้างในสนามเชียร์ยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเก้าที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่จีจี้ขยับเข้ามา

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เก้าพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเก้าและจีจี้ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ความกลัวยังอยู่ แต่เก้าเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักจีจี้ออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเก้ากับจีจี้แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่สนามเชียร์กับจีจี้ วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นกลิ่นดินหลังฝนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ก่อนจากกัน จีจี้มองเก้าอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นดินหลังฝนเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในร้านน้ำใต้หอเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของจีจี้ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เก้ากลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เก้าจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 7 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเก้าไม่อาจทำเป็นไม่เห็นจีจี้ได้อีก