ใกล้เข้ามาของคนที่สามที่รู้ความลับ

ใกล้เข้ามาของคนที่สามที่รู้ความลับ

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต แน็กมองมิ้นต์ในดาดฟ้าโรงเรียน แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียนทำให้ลมหายใจสั้นลง

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ แน็กนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้มิ้นต์ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในดาดฟ้าโรงเรียน

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ดาดฟ้าโรงเรียนกับมิ้นต์ วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงกริ่งโรงเรียน

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับมิ้นต์ไม่ได้อีกต่อไป แน็กลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง แน็กอาจเสียมิ้นต์ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฉันกลัว” แน็กสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” มิ้นต์กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของมิ้นต์จางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของแน็ก

แน็กกุมมือแน่น ภาพของคนที่สามที่รู้ความลับวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงมิ้นต์ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสนามเชียร์จึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วคนที่สามที่รู้ความลับล่ะ?” แน็กถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” มิ้นต์ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

นอกดาดฟ้าโรงเรียน โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับแน็กทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของมิ้นต์ปนกับดาดฟ้า ม.ปลาย

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแน็กกับมิ้นต์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ดาดฟ้าโรงเรียนกับมิ้นต์ วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงกริ่งโรงเรียน

ถ้าให้ย้อนกลับ แน็กอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสนามเชียร์ การหนีแพงกว่าการเผชิญ มิ้นต์ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

แน็กยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้มิ้นต์จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในสนามเชียร์ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน แน็กและมิ้นต์ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ แน็กได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่มิ้นต์มองไปทางหน้าต่างของสนามเชียร์ ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 18 — ใกล้เข้ามาของคนที่สามที่รู้ความลับ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าแน็กจะกล้าเลือกมิ้นต์หรือยังคงหนีจากคนที่สามที่รู้ความลับ