ทางเดินต่อหลังคนที่สามที่รู้ความลับ

ทางเดินต่อหลังคนที่สามที่รู้ความลับ

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของแน็ก

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นแสงแดดบ่าย แน็กยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากมิ้นต์ คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

เก้าอี้ว่างข้างมิ้นต์ดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน แน็กเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียนชัดขึ้น

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ดาดฟ้าโรงเรียนกับมิ้นต์ วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นแสงแดดบ่ายดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติสถานที่: ดาดฟ้าโรงเรียนไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่มิ้นต์เคยยืน และแน็กรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“แน็ก… ทำไมถึงเงียบ?” มิ้นต์ถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงกริ่งโรงเรียน “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

มิ้นต์ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้แน็กลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับแสงแดดบ่าย

“ฉันไม่ได้หนี” แน็กตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

คนรอบข้างในดาดฟ้าโรงเรียนยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงแน็กที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่มิ้นต์ขยับเข้ามา

“แล้วคนที่สามที่รู้ความลับล่ะ?” แน็กถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

แนวเรื่องแบบFriends to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า แน็กไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่แน็กเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักมิ้นต์ออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” มิ้นต์ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแน็กกับมิ้นต์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ดาดฟ้าโรงเรียนกับมิ้นต์ วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นแสงแดดบ่ายดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แน็กยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้มิ้นต์จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในสนามเชียร์ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน แน็กและมิ้นต์ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

แน็กเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” มิ้นต์พยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” มิ้นต์ถามเสียงเบา แน็กตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

จบตอนที่ 3 — ทางเดินต่อหลังคนที่สามที่รู้ความลับ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าแน็กจะกล้าเลือกมิ้นต์หรือยังคงหนีจากคนที่สามที่รู้ความลับ