สายลมบนทางเดินร้าง

สายลมบนทางเดินร้าง

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด แน็กมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ฝนเพิ่งหยุดที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียน แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน แน็กยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของมิ้นต์ข้ามมาจากอีกฟาก

เก้าอี้ว่างข้างมิ้นต์ดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน แน็กเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นกลิ่นดินหลังฝนชัดขึ้น

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับมิ้นต์ วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — แสงที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนทำให้ใบหน้าของมิ้นต์ชัดเกินไป

มิติเวลา: นาฬิกาในสนามเชียร์บอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของแน็กบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องม้านั่งใต้ต้นไม้ย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“แน็ก… ทำไมถึงเงียบ?” มิ้นต์ถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นดินหลังฝน “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

สายตาแรกชนกันในห้องสมุดหลังเลิกเรียน ทำให้แน็กรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” แน็กพยายามยิ้ม “ในสนามเชียร์นี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

กลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียนติดอยู่ในความทรงจำของแน็ก แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ในสนามเชียร์นี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” มิ้นต์หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

ในอกของแน็กมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสนามเชียร์ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งมิ้นต์ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคนที่สามที่รู้ความลับ

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับแน็ก คืนนี้ชัดเจนว่ามิ้นต์ไม่ได้มาแบบสุ่ม — คนที่สามที่รู้ความลับดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” มิ้นต์ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแน็กกับมิ้นต์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับมิ้นต์ วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — แสงที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนทำให้ใบหน้าของมิ้นต์ชัดเกินไป

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งแน็กและมิ้นต์ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคนที่สามที่รู้ความลับทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน มิ้นต์มองแน็กอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นดินหลังฝนเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” มิ้นต์ถามเสียงเบา แน็กตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

จบตอนที่ 4 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าแน็กไม่อาจทำเป็นไม่เห็นมิ้นต์ได้อีก