คำชมที่หนักกว่าคำตำหนิ

คำชมที่หนักกว่าคำตำหนิ

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของมิ้นต์จางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของแน็ก

เช้าวันรุ่งขึ้น แน็กยังตื่นพร้อมร่องรอยของแสงแดดบ่ายบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในสนามเชียร์

เก้าอี้ว่างข้างมิ้นต์ดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน แน็กเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นแสงแดดบ่ายชัดขึ้น

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่สนามเชียร์กับมิ้นต์ วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงแดดบ่าย

มิติเวลา: นาฬิกาในสนามเชียร์บอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของแน็กบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องม้านั่งใต้ต้นไม้ย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“อย่ามองฉันแบบนั้น” แน็กพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในสนามเชียร์กลายเป็นม้านั่งใต้ต้นไม้ที่กดทับความเงียบ แน็กพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของมิ้นต์จับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” แน็กตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

นอกสนามเชียร์ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับแน็กทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของมิ้นต์ปนกับม้านั่งใต้ต้นไม้

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” แน็กกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

แน็กกุมมือแน่น ภาพของคนที่สามที่รู้ความลับวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงมิ้นต์ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสนามเชียร์จึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

ถ้าให้ย้อนกลับ แน็กอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสนามเชียร์ การหนีแพงกว่าการเผชิญ มิ้นต์ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นนั่งก่อน” มิ้นต์ชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแน็กกับมิ้นต์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่สนามเชียร์กับมิ้นต์ วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงแดดบ่าย

แน็กยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้มิ้นต์จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งแน็กไว้กับคำถามเรื่องคนที่สามที่รู้ความลับที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของมิ้นต์ปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” มิ้นต์กล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คนที่สามที่รู้ความลับตัดสินแทนเราอีกต่อไป” แน็กเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด แน็กรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ คนที่สามที่รู้ความลับจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 5 — ปมของคนที่สามที่รู้ความลับยังคุกรุ่น และมิ้นต์จะกลับมาในจังหวะที่แน็กคาดไม่ถึง