แน็กฝึกไม่มองหมวย

แน็กฝึกไม่มองหมวย

เช้าวันรุ่งขึ้น แน็กยังตื่นพร้อมร่องรอยของเสียงหัวเราะในห้องบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในสนามเชียร์

มิติเวลา: นาฬิกาในสนามเชียร์บอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของแน็กบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องเพื่อนสนิทย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่มิ้นต์ยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของมิ้นต์ทาบยาวบนพื้น แน็กจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่สนามเชียร์อีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” แน็กพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

คำชมเล็กน้อยจากมิ้นต์หนักกว่าคำตำหนิ แน็กไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” แน็กพยายามยิ้ม “ในสนามเชียร์นี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่สนามเชียร์กับมิ้นต์ วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงหัวเราะในห้อง

แน็กกุมมือแน่น ภาพของคนที่สามที่รู้ความลับวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงมิ้นต์ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสนามเชียร์จึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกสนามเชียร์ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับแน็กทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของมิ้นต์ปนกับเพื่อนสนิท

“ถ้าฉันขอเวลา…” มิ้นต์กลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

ถ้าให้ย้อนกลับ แน็กอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสนามเชียร์ การหนีแพงกว่าการเผชิญ มิ้นต์ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นนั่งก่อน” มิ้นต์ชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งแน็กและมิ้นต์ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคนที่สามที่รู้ความลับทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแน็กกับมิ้นต์แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่แน็กยังยืนค้างที่สนามเชียร์กับมิ้นต์ วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงหัวเราะในห้อง

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม แน็กก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก แน็กนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องเพื่อนสนิทโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

แน็กเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” มิ้นต์พยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” มิ้นต์ถามเสียงเบา แน็กตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” มิ้นต์กล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คนที่สามที่รู้ความลับตัดสินแทนเราอีกต่อไป” แน็กเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 6 — แน็กฝึกไม่มองหมวย ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่