ข้อความที่ผู้ช่วยมายด์ยังไม่ส่ง

ข้อความที่ผู้ช่วยมายด์ยังไม่ส่ง

ฝนเพิ่งหยุดที่สถานีตำรวจย่านเก่า แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน ผู้ช่วยมายด์ยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของเหยื่อที่ยังหายใจข้ามมาจากอีกฟาก

มิติสถานที่: สถานีตำรวจย่านเก่าไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่เหยื่อที่ยังหายใจเคยยืน และผู้ช่วยมายด์รู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด ผู้ช่วยมายด์มองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของเหยื่อที่ยังหายใจทาบยาวบนพื้น ผู้ช่วยมายด์จำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องเก็บหลักฐานอีก

“ผู้ช่วยมายด์… ทำไมถึงเงียบ?” เหยื่อที่ยังหายใจถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงพิมพ์ดีด “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

สายตาแรกชนกันในสถานีตำรวจย่านเก่า ทำให้ผู้ช่วยมายด์รู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” ผู้ช่วยมายด์พยายามยิ้ม “ในห้องเก็บหลักฐานนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

หลักฐานชิ้นเล็กในสถานีตำรวจย่านเก่าไม่เข้ากับคำให้การ ผู้ช่วยมายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เหยื่อที่ยังหายใจดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่สถานีตำรวจย่านเก่าทำให้ใบหน้าของเหยื่อที่ยังหายใจชัดเกินไป

ในอกของผู้ช่วยมายด์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องเก็บหลักฐาน อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเหยื่อที่ยังหายใจไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าหลักฐานที่ถูกจัดฉาก

กลิ่นกลิ่นกาแฟสำนักงานติดอยู่ในความทรงจำของผู้ช่วยมายด์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ในห้องเก็บหลักฐานนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” เหยื่อที่ยังหายใจหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับผู้ช่วยมายด์ คืนนี้ชัดเจนว่าเหยื่อที่ยังหายใจไม่ได้มาแบบสุ่ม — หลักฐานที่ถูกจัดฉากดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” ผู้ช่วยมายด์พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งผู้ช่วยมายด์และเหยื่อที่ยังหายใจไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าหลักฐานที่ถูกจัดฉากทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างผู้ช่วยมายด์กับเหยื่อที่ยังหายใจแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในสถานีตำรวจย่านเก่าไม่เข้ากับคำให้การ ผู้ช่วยมายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เหยื่อที่ยังหายใจดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่สถานีตำรวจย่านเก่าทำให้ใบหน้าของเหยื่อที่ยังหายใจชัดเกินไป

ก่อนจากกัน เหยื่อที่ยังหายใจมองผู้ช่วยมายด์อีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงพิมพ์ดีดเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

จบตอนที่ 2 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าผู้ช่วยมายด์ไม่อาจทำเป็นไม่เห็นเหยื่อที่ยังหายใจได้อีก